علاقه روح به قبر و ديدار اموات از خانواده‌ بر اساس روايات فراوان بدون هيچ ترديدى مى‌توان گفت كه روح به قبر و مدفن خويش عنايت و توجه خاصى دارد و علتش مى‌تواند چند چيز باشد:
- محل دفن، آخرين مرحله از نشئه دنيا و اولين مرحله از سفر اخروى اوست از اين رو اين خاطره را روح هرگز فراموش نمى‌كند.
- قبر متوفى محل اجتماع خويشان است كه به ياد او گرد هم جمع مى‌شوند و كارهاى خير چون تلاوت قرآن و خيرات و مبرات انجام مى‌دهند.
- متوفى عنايت خاصى به زائرين قبرش دارد. بنا بر اين مردگان از آنچه بر بندگان مى‌گذرد بى خبر نيستند به خصوص زمانى كه زندگان بر مزارشان مى‌آيند و آنها را با كارهاى خيرشان شادمان مى‌سازند.
توقف اميرمومنان (ع) در وادى السلام‌ حبة العرنى مى‌گويد: «با اميرالمومنين به طرف پشت شهر كوفه روان شديم. حضرت در وادى السلام توقف نمود، (در وضعيتى بودند كه) گويى اقوامى را مورد خطاب قرار داده‌اند.
من هم با ايشان ايستادم تا خسته شدم و ... بالاخره بلند شدم و عبايم را جمع كرده و عرض كردم يا اميرالمومنين! من از اين طول قيامتان دلم به حال شما مى‌سوزد (لطفا) ساعتى استراحت كنيد. آن گاه عبايم را پهن كردم تا حضرت روى آن بنشيند، فرمود: «يا حبه (اين جايى كه ما هستيم) يا محل گفتگوى مؤمن است يا محل نشست و برخاست او.» عرض كردم راستى آنها چنين‌اند (در اين جا حضور دارند؟) فرمود: «آرى. اگر پرده از چشم تو برداشته شود خود، خواهى ديد آنها دسته دسته دور هم گرد آمده و با هم به گفتگو نشسته‌اند» عرض كردم: «جسمند يا روح؟» فرمود: «روح‌اند. مؤمنى نمى‌ميرد مگر آنكه به روحش گفته مى‌شود به وادى السلام ملحق شو. زيرا آنجا سرزمينى است متصل به بهشت عدن.» «١» عالم برزخ‌ اميرالمومنين (ع) در خطبه ٢١٢ نهج‌البلاغه مى‌فرمايد: «همانهايى كه در دنيا داراى مقامهاى‌