هرگونه تفسير برأى و پيشداوريهاى نادرست و اعمال سليقه‌هاى شخصى و عقيده‌هاى تحميلى و تمايل به چپ و راست و هر گونه خرافات كه محصول اين (شجره مباركه) را آلوده كند، از فروغ اين چراغ مى‌كاهد و گاه آن را خاموش مى‌سازد.
اين است مثالى كه خداوند در اين آيه براى نور خود بيان كرده و او از همه چيز آگاه است.
از آنچه در بالا ذكر شده، اين نكته روشن مى‌شود كه اگر در روايات ائمه معصومين عليهم السلام در تفسير اين آيه رسيده است- مشكاة- گاهى به قلب پيامبر اسلام (ص) و مصباح نور به علم و زجاجه به وصى او، على (ع) و شجره مباركه به ابراهيم خليل كه ريشه اين خاندان از اوست و جمله لا شرقية و لا غربيه به نفى گرايشهاى يهود و نصارا تفسير شده است، در حقيقت چهره ديگرى از همان نور هدايت و ايمان و بيان مصداق روشنى از آن است، نه اين كه منحصر به همين مصداق باشد.
اولين گردآورنده قرآن‌ على (ع) نخستين جمع‌آورى كننده قرآن است.
ابن المنادى گويد: حسن العباسى به من حديث كرد، گفت خبر داده شدم از عبدالرحمان بن ابى حماد، از حكم بن ظهير سد و سى، از عبد خير، از على (ع) كه هنگام درگذشت پيغمبر آن حضرت مشاهده كرد مردم سست و مضطرب شده‌اند و فال بد مى‌زدند، پس سوگند خورد كه تا قرآن را جمع نكند رداء خود را بر دوش نگيرد، لذا سه روز از خانه بيرون نيامد تا قرآن را جمع كرد، و آن نخستين مصحفى است كه در آن قرآن از صفحه دل على (ع) به صفحات كاغذ منتقل شده و در آن جمع گرديده است. «١» هميشه قرآن مى‌خواندند امام خمينى (ره) در ماه مبارك رمضان بسيار با قرآن مأنوس بودند. من ياد ندارم كه در اين ماه شريف خصوصاً در ماه رمضان آخر عمرشان كه اوايل سال ٦٨ بود به محضر ايشان مشرف شوم و ايشان را جز در حالت قرآن خواندن ببينم. هر وقت كه كارى پيش مى‌آمد و به محضرشان مى‌رسيدم مى‌ديدم مشغول تلاوت قرآن مجيد هستند.