حضرت على (ع) انسان مبتلا به مشكلات را به درختان بيابانى تشبيه نموده كه چوبشان سخت‌تر است؛ يعنى انسانى كه با مشكلات مبارزه كرده و در اين شرايط رشد نموده باشد، ثمره ايمانى او در مقابل افرادى كه زندگى را به خوشى و راحتى سپرى مى‌كنند بيشتر خواهد بود.
در نتيجه، با توجه به آيات و روايات مزبور و وجوهى كه براى فلسفه بلاها و شرور ذكر شد هيچ مصيبتى بدون حكمت و خيرخواهى الهى واقعى نمى‌شود و در اين قالب‌هاست كه نسبى بودن شرور و توجيه شر در نظام كل معنا مى‌شوند.
اسم اعظم‌ عارف بسطامى در جواب شخصى كه از او پرسيد: اسم اعظم كدام است؟ گفت: تو اسم اصغر به من بنماى كه من اسم اعظم به تو بنمايم! آن شخص حيران شد، پس بدو گفت: همه اسماى حق عظيم‌اند.
در تفسير ابوالفتوح رازى است كه: حضرت امام جعفر صادق را پرسيدند از اسم اعظم.
حضرت فرمود او را: در اين حوض سرد رو. او در آن آب رفت و هر چه خواست بيرون آيد فرمود منع‌اش كردند، تا گفت «يا اللَّه اغِثْنى‌». فرمود: اين اسم اعظم است؛ پس اسم اعظم به حالت خود انسان است. «١» معناى توحيد شب دوشنبه ٢٣ ربيع الاول سال ١٣٨٧ هجرى يكى از اساتيدم (حضرت آيت الللَّه حاج شيخ محمد تقى آملى) را در خواب ديدم كه رساله سير و سلوكى را به من داده، فرمود: التوحيد ان تنسى غير اللَّه يعنى: توحيد اين است كه غير خدا را فراموش كنى. وقتى نزد ايشان رفتم و آن چه در خواب ديده بودم، بيان نمودم فرمود:
نشانى داده اندت از خرابات كه التوحيد اسقاط الاضافات‌ و اين، بيتى است از گلشن راز شبسترى. «٢» حقيقت چيست‌ كميل بن زياد از حضرت على (ع) پرسيد: (حقيقت) چيست؟