سال ١٣٢٩ ق در نجف اشرف در گذشت. او نزد شيخ مرتضى انصارى، ميرزاى شيرازى، حاج ملاهادى سبزوارى و ميرزا ابوالحسن جلوه درس خواند و در عرفان و طريقت از محضر سيد على شوشترى استفاده برد.
تأليفات ارزنده‌اى در فقه و اصول از خود به جا گذاشت كه مهم‌ترين آن‌ها كتاب «كفاية الاصول» است كه هم اكنون در حوزه‌هاى علميه از متون درسى سطوح عالى و مدار بحث در دروس خارج اصول است.
مرحوم آخوند شاگردان فاضل و ارزنده‌اى تربيت كرد كه هر كدام در منطقه‌اى از جهان اسلام منشأ اثر بودند. صاحب الذريعه مى‌نويسد: «در يكى از شبهاى دوره اخير تدريس او، شاگردان وى را شماره كردند و زياده بر هزار و دويست نفر به شمار آمدند.» برخى ديگر از شرح حال نگاران، نام ٣١٠ تن از شاگردان مرحوم آخوند را بر شمرده‌اند كه نام بعضى از برجستگان آنها چنين است:
آيت‌اللّه سيد ابوالحسن اصفهانى (١٢٨٤- ١٣٦٥ ق)، آيت‌اللّه جمال الدين گلپايگانى (١٢٩٥- ١٣٧٧ ق)، آيةاللّه شيخ محمدجواد بلاغى (١٢٨٢- ١٣٥٢ ق)، آيت‌اللّه سيد محمد تقى خوانسارى (١٣٠٥- ١٣٧١ ق)، آيت‌اللّه شيخ محمد حسين اصفهانى (١٢٩٦- ١٣٦١ ق).
بد نيست گوشه‌اى از عظمت علمى و شهرت اجتماعى آخوند را، همراه با زندگى ساده وى از زبان يك شاهد عينى كه غير مسلمان بوده، بشنويم.
«در حال حاضر در نجف، چهار مجتهد معروف در قيد حيات هستند. آخوند ملا كاظم خراسانى كه اصلا مشهدى است و متجاوز از پنجاه سال است كه در جوار اماكن مقدس اقامت گزيده است، حاجى ميرزا حسين فرزند ميرزا خليل تهرانى، آقا سيد كاظم يزدى، و چهارمى يك مجتهد عرب موسوم به آقا سيد محمد بحر العلوم. در ميان آنان برترى بلا منازع با آخوند ملا كاظم خراسانى است كه در واقع زعيم عالم تشيع و در نتيجه بزرگترين شخصيت مذهبى سرتاسر خاورميانه محسوب مى‌شود.
او در خانه كوچكش، كه بسيار نزديك به بارگاه است، مرا به حضور پذيرفت. پيرمردى است‌