داد عبارت است از ماهى معروفى كه يونس (ع) در شكمش محبوس گشته بود تا اين كه يونس (ع) در دل تاريكى‌ها ندا در داد و گفت: لا الهَ الَّا انتَ سُبحانَكَ انّى‌ كُنتُ مِنَ الظَّالِمينَ كه در اين هنگام خداوند دعايش را اجابت كرد و به ماهى فرمان داد تا او را از شكم خود بيرون افكند. سپس ماهى وى را بر ساحل دريا انداخت.
مرحوم استاد علامه طباطبايى فرمودند كه مرحوم قاضى (استاد آن جناب، عارف عظيم و سالك مستقيم، حضرت آيت اللَّه حاج سيد على قاضى تبريزى) اول دستورى كه مى‌دادند ذكر يونسى بود (لَّا إِلهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ (انبياء: ٨٧)) كه در مدت يك سال در وقت خاص به حالت سجده خوانده شود. «١» ذكر در شب‌ علاء بن كامل گويد: شنيدم كه امام صادق (ع) (در حالى كه به فرموده خداوند در آخر سوره اعراف نظر داشت) مى‌فرمود: شب هنگام، با حال زارى و بيم، بدون آنكه آوايت را آشكار كنى، پروردگارت را در ضميرت ياد كن و بگو: «لا اله الا اللَّه وحده لا شريك له، له الملك و له الحمد يحيى و يميتُ و يميتُ يحيى و هو على كل شى‌ء قدير».
علاء بن كامل گويد: من به حضور شريف امام عرضه داشتم كه جمله بيده الخير را در اين ذكر نياورديد. (چطور است اين را هم بر آن بيافزائيم؟) حضرت فرمودند: گرچه خير به دست خداست، ولى تو آنچه را كه گفتم، همانطور (بدون آنكه چيزى بر آن بيافزايى) ده بار بگو. و نيز هنگام بر آمدن آفتاب و هنگام فرو شدن آن ده بار بگو: اعُوذُ بِاللَّهِ السَّميعِ العَليمِ. «٢» ياد خداوند در دل‌ و نيز روايت فرموده است كه: خداوند عزوّجلّ به عيسى (ع) چنين فرمود: اى عيسى مرا در ضميرت ياد كن تا تو را در ضميرم ياد كنم. مرا در ميان پيروانت ياد كن تا تو را در گروهى بهتر از گروه آدميان ياد كنم. اى عيسى دلت را برايم رام ساز و در خلوت‌ها زياد به ياد من باش و بدان خشنودى من در اين است كه به من روى آرى و از خود، شكستگى نشان دهى و (مواظب باش)