معظم له درهمين رابطه اظهار نگرانى كردند و فرمودند: «زيارت امام حسين (ع) به هيچ وجه شايسته نيست كه با اين ذلت و خوارى توأم باشد».
بردار و برو! يكى از تجار ايرانى مبلغى سنگين به عنوان وجوه شرعى به نجف خدمت امام آورده بود.
ضمن تقديم وجه از موضع كسى كه از پول هنگفتى دل كنده و امتياز آن را به ديگرى اعطا كرده درخواست كرد كه امام به اصطلاح تخفيفى بدهند و مثلا خمس اتومبيلش را از او نگيرند. امام تمام وجه را جلوى او گذاشته و فرمودند: بردار و برو! شما گمان مى‌كنيد حالا كه اين پول را اينجا آورده‌ايد، منّتى بر ما داريد؟ نخير، اين ما هستيم كه بر شما منت داريم. چرا كه با پرداخت آن و قبول ما، شما برى‌ءُ الذِّمه مى‌شويد و تازه اول مسئوليت ماست!» در تمام عمر دنبال پول نرفتم‌ بارها كسانى بودند كه خدمت امام مى‌رسيدند و به ايشان عرض مى‌كردند اينهايى كه به مكه مى‌آيند نوعا مقلد شما هستند و به شما علاقه‌مند هستند و مى‌خواهند وجوهاتشان را به شما بدهند. لازم است كسى را همه ساله به مكه بفرستيد. ولى ايشان قبول نمى‌كردند. بعضيها مى‌خواستند حاج آقا مصطفى را به مكه براى اينكار بفرستند، اما امام راضى نمى‌شدند. تا اينكه يك سال حاج آقا مصطفى به من پيشنهاد كرد كه از طرف امام به مكه بروم و به عنوان وكالت از طرف امام وجوهات مردم را جمع‌آورى كنم.
وقتى خدمت امام رسيدم كه با ايشان خداحافظى كنم، مطلبى فرمودند كه براى من نصيحت خيلى بزرگى شد. امام فرمودند: من هيچ وقت دنبال پول نرفتم. در تمام مدت عمرم دنبال پول نرفته‌ام، مى‌خواهم رفقايم هم همين‌طور باشند. چون امام شنيده بود كه وقتى يك تاجرى مى‌آيد، بعضى چطور دنبال او مى‌روند يا مى‌فرستند دنبال او كه او را ببينند و وجوهاتشان را بگيرند! بعد به من فرمودند هيچ وقت شما را داخل كاروانها نبينم اصلا به ديدن كسى هم در كاروانها لازم نيست برويد. چون از طرف من و كالت داريد ممكن است بعضى خيال كنند كه آمده‌ايد حساب مردم را برسيد و وجوهات بگيريد. فقط اگر كسى آمد و مسأله‌اى از شما سؤال كرد جواب بدهيد، اما اگر كسى خواست به شما پول بدهد بگيريد و رد نكنيد. من هيچ‌