امورى از اين قبيل را در اين شب مقدر مى‌گرداند.
در قرآن كريم آيه‌اى كه به صراحت بيان كند شب قدر چه شبى است ديده نمى‌شود. ولى از جمع‌بندى چند آيه از قرآن كريم مى‌توان فهميد كه شب قدر يكى از شب‌هاى ماه مبارك رمضان است. قرآن كريم از يك سو مى‌فرمايد «انا انزلناه فى ليلة مباركة». اين آيه گوياى اين مطلب است كه قرآن يك پارچه در يك شب مبارك نازل شده است و از سوى ديگر مى‌فرمايد: «شهر رمضان الذى انزل فيه القرآن» و گوياى اين است كه تمام قرآن در ماه رمضان نازل شده است.
و در سوره قدر مى‌فرمايد: «انا انزلناه فى ليلة القدر». از مجموع اين آيات استفاده مى‌شود كه قرآن كريم در يك شب مبارك در ماه رمضان كه همان شب قدر است نازل شده است. پس شب قدر در ماه رمضان است. اما اين كه كدام يك از شب‌هاى ماه رمضان شب قدر است، در قرآن كريم چيزى بر آن دلالت ندارد. و تنها از راه اخبار مى‌توان آن شب را معين كرد.
در بعضى از روايات منقول از ائمه اطهار عليهم السلام شب قدر مردد بين نوزدهم و بيست و يكم و بيست و سوم ماه رمضان است و در برخى ديگر از آن‌ها مردد بين شب بيست و يكم و بيست و سوم و در روايات ديگرى متعين در شب بيست و سوم است. و عدم تعيين يك شب به جهت تعظيم امر شب قدر بوده تا بندگان خدا با گناهان خود به آن اهانت نكنند.
قرآن و افشاگرى عليه دو منافق‌ پيامبر (ص) همراه جمعى از مهاجران و انصار در مسجد النبى نشسته بودند، ناگاه على (ع) وارد مسجد شد، حاضران به احترام او برخاسته و به گرمى از او استقبال نمودند، تا اين كه حضرت در جايگاه خود كه در محضر پيامبر (ص) بود نشست. در اين ميان دو نفر از حاضران كه متهم به نفاق بودند، با هم در گوشى صحبت مى‌كردند، رسول خدا (ص) وقتى كه آنها را ديد، دريافت كه چرا آهسته با هم حرف مى‌زنند، به طورى خشمگين شد كه آثار خشم در چهره‌اش ظاهر گرديد، سپس فرمود:
سوگند به آن كسى كه جانم در دست اوست، داخل بهشت نمى‌شود مگر كسى كه مرا دوست بدارد. آگاه باشيد: دروغگو است كسى كه گمان كند مرا دوست دارد ولى اين شخص [اشاره به على بن ابيطالب (ع)] دشمن دارد! در اين هنگام دست على (ع) در دست پيامبر (ص) بود و اين آيه نازل گرديد.