خودشان را مهار كنند و آرزوهاى دنيوى را دنبال نكنند. البته اينها گفتنش آسان است ولى كسى بخواهد عمر يكصد و سه ساله را با نزاهت، پاكى، پاكدامنى و وارستگى زندگى كند كه دامنش به حب دنيا و پيروى از هواى نفس وحب رياست آلوده نشود بسيار كار بزرگى است و خداى متعال به ايشان اين توفيق را ارزانى داشت.
از ديگر برجستگيهاى شخصيت ايشان اين بود كه در عمل به وظايف شرعى اعم از وظايف فردى و وظايف خانوادگى و وظايف اجتماعى به هيچ وجه غفلت نمى‌كردند. در وظايف فردى و عبادى شان از انواع عبادات و نوافل و مستحبات و رعايت آداب شرعى فروگذار نمى‌كردند و در وظايف خانوادگى و رعايت حقوق همسر و فرزندان و همسايگانشان بسيار كوشا بودند و همينطور آنچه مهمتر است اهتمام ايشان به مسائل اجتماعى و سياسى است با اينكه از همه علماى هم دوره خودشان مسن‌تر بودند و سوابق تحصيلى و علمى ايشان بيشتر بود، ولى آنجا كه مصلحت جامعه اسلامى و مصلحت سياسى- اسلامى اقتضا مى‌كرد در برابر حضرت امام مثل يك فرد عادى رفتار مى‌كرد.
آنچنان در مقابل حضرت امام خضوع داشتند، احترام مى‌كردند، دعا مى‌كردند كه انگار نه انگار كه خودشان از مراجع بزرگ هستند.» آيةاللَّه سبحانى نيز به نكاتى چند از ويژگى‌هاى اخلاقى آيةالله العظمى اراكى اشاره كرده و فرمودند: «چند ويژگى در اين بزرگوار بود: اولا انسان كم حرفى بود، مادامى كه الزامى نبود سخن نمى‌گفت، كه حاكى از يك نوع حساب در زندگى است و ثانيا ساده زندگى مى‌كرد و زندگى زاهدانه عجيبى داشت و همه علما و شخصيتهاى بزرگ از جمله آيةالله خوانسارى، مرحوم حضرت امام، آيةالله سيد احمد زنجانى، مرحوم آيةالله داماد و ديگر بزرگان در پشت سر ايشان نماز مى‌خواندند و در عدالت و تقواى او همگى متفق بودند.
زندگى مرح هزار و يك نكته ١٠٨ مبارزه با هواى نفس و عشق به اهل بيت(ع) عامل موفقيت ص : ١٠٨ وم آيه الله العظمى اراكى همه پند و اندرز براى مومنان و معاد باوران بود، براى خدا از مقام و رياست و مرجعيت گذشت و خداوند هم در عوض، او را در سن ٩٨ سالگى به مرجعيت شيعيان رسانيد.
يكى از بزرگان مى‌فرمود: روزى در مدرسه فيضيه به ايشان گفتم: آقا با اين سادگى كه شما مى‌آييد و مى‌رويد و با اين وضعى كه شما داريد هيچ وقت مرجع نمى‌شويد!