پدر چون علم و مادر هست اعمال بسان قرة العين است احوال‌ نباشد بى پدر انسان شكى نيست مسيح اندر جهان بيش از يكى نيست «١» پيمانه عشق‌ اكنون كه در ميكده بسته است به رُويم بهتر كه غم خويش به خَمّار بگويم‌ من كشته آن ساقى و پيمانه عشقم من عاشق دلداده آن روى نكويم‌ پروانه صفت در بر آن شمع بسوزم مجنونم و در راه جنون باديه پويم‌ راز دل غم ديده خود را به كه گويم من تشنه جام مى‌از آن كهنه سبويم‌ بردار كتاب از برم و جام مى‌آور تا آنچه كه در جمع كتب نيست بجويم‌ از پيچ و خم علم و خرد رخت ببندم تا بار دهد يار به پيچ و خم مويم «٢»