اينجاست كه مى‌بينيم آن قدرت و نفوذ و توسعه و امكانات يك ذره نتوانسته است در روح پيغمبر اكرم (ص) تأثير بگذارد. پيغمبر و على، مقامشان خيلى بالاتر از اين حرفهاست. بايستى سراغ سلمانها، ابى ذرها، عمارها، اويس قرنى‌ها و صدها نفر ديگر از اينها برويم و يا قدرى به جلوتر بيائيم سراغ شيخ انصارى برويم. «١» سخاوت و بخشندگى پيامبر (ص)
پيامبر (ص) بخشنده‌ترين و با سخاوت‌ترين فرد بود و در ماه رمضان چون بادِ وزان، هر چه را داشت مى‌پراكند و چيزى را باقى نمى‌گذاشت.
على (ع) وقتى كه پيامبر (ص) را وصف مى‌كرد، مى‌گفت: بخشنده‌تر و دست و دل بازتر از همه مردمان و راستگوتر و با وفاتر و نرمخوتر از همه بود و از همه قبائل قبيله‌اش محترم‌تر بود.
هر كه او را ناگهان مى‌ديد، مى‌ترسيد و هر كه با او معاشرت مى‌كرد، دوستش مى‌داشت، و در وصف او مى‌گفت: پيش از او و بعد از او كسى را نظير او نديده‌ام.
هرگز چيزى از وى درخواست نكردند كه در جواب، نه بگويد. هفتصد درهم خدمت آن حضرت آوردند، پولها را روى حصير قرار داد؛ سپس از جا برخاست و آنها را تقسيم كرد و هيچ مستمندى را نا اميد نكرد تا پولها تمام شد. مردى خدمت آن حضرت آمد و درخواست كرد، فرمود: چيزى نزد ما نيست ولى به حساب ما بخر، هر وقت چيزى دست ما آمد، آن را ادا مى‌كنيم. عمر گفت: يا رسول اللَّه خداوند شما را بر چيزى كه توان آن را نداريد مكلف نكرده است، پيامبر (ص) از شنيدن اين سخن ملول شد. مرد سائل گفت: انفاق كنيد و براى خداى بزرگ از تنگدستى بيمى نداشته باشيد. پيامبر لبخندى زد و آثار شادمانى در چهره‌اش نمودار شد.
وقتى كه از حنين مراجعت فرمود، عربها مى‌آمدند و چيزى مى‌خواستند تا آن جا كه به درختى پناه آورد و عباى حضرت به درخت گير كرد. رسول خدا (ص) ايستاد و فرمود: «عباى را بدهيد، اگر من به شمار اين خارها نعمت داشتم همه را بين شما تقسيم مى‌كردم، وانگهى شما هرگز مرا بخيل، دروغگو و ترسو نمى‌يابيد.