و درباره شب خيزى مى‌فرمودند: زمستانها سه ساعت، تابستانها يك ساعت و نيم.
و مى‌فرمودند كه در سجده ذكر يونسيه «لا اله الا أنت، سبحانك انى كنت من الظالمين» يعنى در مداومت آن كه شبانه روزى- ترك نشود، هر چه زيادتر توانست كردن، اثرش زيادتر، اقل اقل آن چهارصد مرتبه است؛ خيلى اثرها ديده‌ام. بنده خود هم تجربه كرده‌ام، چند نفر هم مدعى تجربه‌اند.
يكى هم قرآن كه خوانده مى‌شود، به قصد هديه (به) حضرت ختمى مرتبت (ص) خوانده شود. بارى، بنده فى الجمله از عوالم دعا گويى اخوان، الحمدلله بى بهره نيستم و دعاى وجود شريف و جمعى از اخوان را براى خود ورد شبانه قرار داده‌ام. «١» اخلاص‌ به تعبير لطيف محقق طوسى «پارسىِ اخلاص، ويژه و مخصوص نمودن است»؛ يعنى، انسان قلبش را مخصوص حق كند تا احدى جز «مقلب القلوب» در حرم دل او راه نيابد و البته اگر انسان محب شود، صحنه نفس را براى محبوب، خالص مى‌كند؛ چون مى‌داند كه محبوب با مبغوض، جمع نمى‌شود.
كسى كه كارى را هم براى خدا و هم براى غير خدا انجام دهد، خدا آن كار را نمى‌پذيرد؛ زيرا دين كمّاً و كيفاً مخصوص خداست. قران كريم در مورد كمّيت مى‌فرمايد: «وله الدين واصبا» (نحل: ٥٢).
«واصب» به معناى پر، تام، جامع و كامل است و آيه شريفه بدين معناست كه مجموعه دين را خدا تنظيم مى‌كند و بنابراين، همه قوانين و مقررات بايد از راه وحى تدوين شود و حتى كلمه‌اى از آن كم و يا بر آن افزوده نشود؛ در نتيجه حذف هر چيزى به نام نسخ و نيز اثبات هر چيزى به عنوان شريعت نو بايد از راه وحى باشد.
درباره كيفيت نيز مى‌فرمايد: «الا لله الدّين الخالص» (زمر: ٣)
فقط به نام و ياد خدا بايد اين مجموعه را فهميد و به آن عمل كرد و آن را به ديگران آموخت.
بنابراين، تنها كسانى متدين واقعى و ديندارند كه مخلص باشند. از اين رو خداى سبحان مى‌فرمايد:
وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ. (بَيّنه: ٥)