حضرت فرمود: اگر اين شخص حركت كرده تا عائله خود را از راه صحيح و حلال، تامين كند و يا مى‌كوشد تا پدر و مادر پير خود را از راه صحيح، حفظ و اداره كند و يا تلاش مى‌كند تا سربار جامعه نباشد و خود را از نيازمندى به اين و آن برهاند، اين راه، راه خداست، ولى اگر متكاثرانه مى‌كوشد تا بر ثروت خود بيفزايد، اين راه، راه شيطان است.
بنابراين، اگر كسى در متن دنيا كار ماندنى مى‌كند، اين كار، كار آخرت است. كارى كه براى رضاى خداست. كار آخرت است و اثر آن در آخرت ظهور مى‌كند. «١» پرهيز از دنيا انسان تشنه هنگامى كه آب زلال و گوارا مى‌نوشد بر آن مسلط است و آن را جذب، هضم و تبديل مى‌كند، ولى اگر آب شور بنوشد، گرفتار آن آب شور خواهد شد، چون چنين آبى در حقيقت، دستگاه گوارش او را در اختيار مى‌گيرد و بر عطش وى مى‌افزايد و او ناچار است بار ديگر قدحى از آب بنوشد كه آن نيز اگر شور باشد عطش او را افزون‌تر مى‌كند. دنيا بسان آب شور است؛ از اين رو امام موسى بن جعفر (ع) به هشام بن حكم مى‌فرمايد:
مَثَلُ الدُّنيا مَثَلُ ماءِ الْبَحْرِ كُلَّما شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشانُ ازْدادَ عَطَشاً حَتّى يَقْتُلَهُ.
سيرى ناپذيرى اهل دنيا حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
دنيا زده سير نمى‌شود، بلكه هر اندازه كه انسان از دنيا بهره‌مند باشد، معادل آن يا بيش از آن، درهاى حرص و ولع بر روى او باز مى‌شود: «ولم يصب صاحبها منها شيئا الا فتحت له حرصا عليها ولهجا بها».
اگر گرسنه غذاى لذيذى مصرف كند، ديگر ميل يا احتياج به غذا ندارد، ولى اگر چيزى كه گرسنگى و تشنگى مى‌آورد بخورد يا بنوشد، هرگز سير يا سيراب نمى‌شود و «هل من مزيد» مى‌گويد. اگر ما آنچه را در حداكثر عمر خود، مثلا صد سال، نياز داريم فراهم كنيم، باز مى‌بينيم سير نيستيم. از اين جا معلوم مى‌شود آنچه را كه فراهم كرده‌ايم غذاى لذيذى براى ما نيست؛ چون اگر غذاى لذيذى بود، ما سير مى‌شديم، بلكه مانند آب شورى است كه بر عطش ما مى‌افزايد.