صحيفه سجاديه همان صحيفه نورانيه الهيه است كه از آسمان عرفان عارف باللَّه و عقل نورانى سيد ساجدين (ع) نازل شده، و هدف آن عبارت است از:
١. رهايى بندگان از زندان طبيعت‌ ٢. فهماندن ادب عبوديت‌ ٣. قيام در خدمت ربوبيت‌ ٤. بيان معارف ناب و آداب و تهذيب اخلاق.
مرحوم مجلسى درمورد وجه نامگذارى صحيفه به زبور آل محمد (ص) و انجيل اهل بيت (ع) چنين مى‌نگارد: همان طور كه زبور و انجيل از جانب خداوند متعال بر زبان داوود (ع) و عيسى بن مريم (ع) جارى شد، صحيفه نيز از جانب خداوند متعال بر زبان سيد ساجدين، على بن الحسين زين العابدين (ع) جريان يافت.
امام سجاد (ع) مسايل تربيتى، فردى، اجتماعى و ايدئولوژيكى را در قالب دعا بيان نموده است، كه با تفكر و تعمق در آموزه‌هاى آن، مى‌توان به معدن معارف ناب الهى واصل شد.
مورچگان‌ امام على مى‌فرمايد:
الا ينظرون الى صغير ما خلق كيف احكم خلقه و اتقن تركيبه و فلق له السمع و البصر و سوى له العظم و البشر، «١» آيا به مخلوقات كوچك پروردگار نمى‌نگرند كه چگونه به آفرينش آن‌ها استحكام بخشيده و ساختار آن‌ها را از نظر نظم و تركيب، متقن و استوار آفريده و به آنان گوش و چشم عطا كرده و پوست و استخوانشان را نظام بخشيده است.
سپس مى‌فرمايد: «به همين مورچه با جثه كوچك و اندام ظريفش بنگريد كه چگونه لطافت و ظرافت آفرينش او از قلمرو چشم تيز بين و درك انسان باريك بين خارج است. با وجود كوچكى اندام چه طور بر روى زمين مى‌جنبد و براى به دست آوردن روزى تلاش مى‌كند. دانه‌ها را به لانه‌اش مى‌برد و آنها را در جايگاه مخصوصى نگه مى‌دارد. در فصل گرما