اين يك اصل كلى است كه ظلم و تعدى، چه در محدوده جماد، چه در محدوده نبات و حيوان و چه در محدوده انسان پايدار نيست؛ زيرا ظلم، برخلاف نظام هستى است. آن چه پيغمبر (ص) درباره شتر خود فرمودند يك اصل كلى است: يعنى، اگر كسى داعيه تكبر داشته باشد، خوار مى‌شود؛ گذشته از اين كه كيفرى در انتظار متكبران است. اگر ريشه اين گناهان يعنى تكبر، عجب، ريا و نظاير آن‌ها بررسى بشود، سر از شرك در مى‌آورد؛ يعنى، شخص به جاى اين كه مطيع خداى خود باشد، از هواى خود، اطاعت مى‌كند.
انابه‌ «انابه» يا از «ناب ينوب» به معناى نوبت گرفتن و يا از «ناب ينيب» به معناى انقطاع، است.
بنابراين، «منيب» كسى است كه مكرراً نوبت بگيرد تا ببيند در رحمت ويژه الهى چه هنگام باز مى‌شود تا او وارد گردد؛ يا منيب، كسى است كه از غير خدا منقطع و به خدا مرتبط باشد و قرآن كريم از انابه به عظمت ياد مى‌كند: «انيبُوا الى ربِّكم».
و خداوند منيب را دوست دارد و مى‌فرمايد منيب، از تذكره الهى متذكر مى‌شود:
وَ ما يَتَذَكَّرُ الّا مَنْ يُنيبُ.
و سرانجام دل‌هاى منيب و پرهيزكار را به بهشت مژده مى‌دهد:
وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ هذَا مَا تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ ذلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ. (ق: ٣١- ٣٤)
فضيلت آية الكرسى‌ پيامبر اكرم (ص) آية الكرسى را با عظمت‌ترين و سيد آيات قرآن كريم دانسته است.
ائمه معصومين عليهم السلام در روايات به طور گسترده و در زمان‌ها و مكان‌هاى گوناگون به تلاوت آن سفارش كرده‌اند و آن را همواره مانند تابلوى زيبايى فراروى انسان قرار داده‌اند.
با اندكى دقت و آشنايى نسبت به فضيلت، خاصيت، آثار فراوان، گسترده و متنوع اين آيه شريفه، احساس شوق و رغبت در انسان زنده مى‌شود و مصمم مى‌گردد تا خود را هر چه بيشتر از بركت و فضيلت آن بهره‌مند سازد و گاهى هم با ديدن آثار مؤثر، مشكل گشا، اعجاز آفرين و