آگاهى از قرآن‌ در جنگ احد، بر اثر بى‌احتياطى و گوش به فرمان نبودن چند نفر، تعدادى از سلحشوران اسلام به درجه رفيع شهادت رسيدند. مدينه، منطقه كوهستانى است، مردم در زمان جنگ خسته و جراحت ديده‌اند، علاوه بر اين كه عدد مسلمان‌ها هم كم بود، قبر كندن در سرزمين كوهستانى دشوار است، رسول الله (ص) دستور فرمود هر چند شهيد را در يك قبر بسپارند، فرمود: هر يك از آن‌ها كه علم و آگاهيش به قرآن بيشتر است و بيشتر آن را حافظ است، بدن او را جلوى ديگرى قرار دهند. آرى هر كه عالم‌تر و آگاه‌تر و قرآنى‌تر است، حتى بدنش هم بايد قبله آن ديگرى باشد «فخيرها اوعاها». «١» تمسك به آيات قرآن‌ يعقوب احمر گفت: به امام صادق (ع) عرض كردم: فدايت شوم، اندوه‌ها و چيزهايى مرا رسيده است كه هيچ خيرى برايم نمانده است مگر اين كه طايفه‌اى از آن را از دست داده‌ام، حتى قرآن هم طايفه‌اى از آن را از دست داده‌ام. يعقوب گفت: تا قرآن را آن چنان ياد نمودم، امام در آن هنگام بى تاب شد و فرمود: همانا كه مرد سوره‌اى از قرآن را فراموش مى‌كند، پس آن سوره روز قيامت در نزد آن مرد آيد تا از درجه‌اى از بعض درجات بر او مشرف شود و بدو سلام گويد، و مرد جواب سلام دهد، پرسد: تو كيستى؟ گويد: من آن سوره‌اى هستم كه مرا تباه كردى و رها نمودى؛ آگاه باش اگر به من تمسك مى‌نمودى، تو را به اين درجه مى‌رساندم. «٢» سرعت گرفتن در خيرات‌ قرآن مجيد در آيات متعددى، مؤمنان را به مسارعت در خيرات و پيشى گرفتن از يكديگر دعوت مى‌كند، از جمله در آيه ١١٤ سوره آل عمران در توصيف جمعى از مؤمنان راستين مى‌فرمايد: «... و يسارعون فى الخيرات و اولئك من الصالحين؛ آن‌ها كسانى هستند كه در انجام كارهاى نيك سرعت كرده و بر يكديگر پيشى مى‌گيرند و آن‌ها از صالحان‌اند.»