شكست و عرض كرد: خدايا گواه باش كه من در مسجد رسول خدا (ص) درخواست كمك كردم ولى هيچ كس به من كمك نكرد.
در اين هنگام على (ع) كه در ركوع نماز بود، با انگشت كوچكش اشاره كرد، فقير جلو آمد و با اشاره على (ع) انگشتر را از انگشت على (ع) بيرون آورد و رفت.
رسول خدا (ص) پس از نماز به خدا متوجه شد و عرض كرد: پروردگارا، برادرم موسى از تو تقاضا كرد:
قالَ رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَ يَسِّرْ لِي أَمْرِي وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانِي يَفْقَهُوا قَوْلِي وَاجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي هارُونَ أَخِي اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي. (طه: ٢٥- ٣٢)
يعنى: سينه مرا گشاده دار. كار مرا آسان كن، و گره از زبانم بگشا، تا سخنان مرا بفهمند، و وزيرى از خاندانم براى من قرار بده، برادرم هارون را، به وسيله او پشتم را محكم گردان، و او را در كار من شريك كن.
سپس پيامبر (ص) اين‌گونه دعا كرد:
اللهم اشرح لى صدرى، و يسر لى امرى واجْعَل لى وزيرا من اهلى، عليّاً، اشدُدْ بِهِ أَزرِى.
يعنى پروردگارا سينه مرا (هم) گشاده دار، كار مرا بر من آسان گردان، و وزيرى از خاندانم برايم قرار بده كه على (ع) باشد، به وسيله او پشتم را محكم كن.
هنوز سخن پيامبر (ص) به پايان نرسيده بود كه جبرئيل نازل شد و اين آيه را نازل كرد:
إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ.
(مائده: ٥٥)
همانا سرور شما خداوند است و پيامبر او و مؤمنانى كه نماز را برپا مى‌دارند و در حال ركوع زكات مى‌دهند.
سرپرست و رهبر شما تنها خداست و پيامبر او، و آنها كه ايمان آورده‌اند و نماز را بر پا مى‌دارند و در حال ركوع، زكات مى‌پردازند.
به اين ترتيب، ولايت و رهبرى على (ع) پس از پيامبر (ص) از سوى خدا اعلام گرديد. «١»