هزار و يك نكته - مجید غلامرضا و همکاران - الصفحة ١١٨
مناجات شعبانيه يكى از دعاهايى است كه همه معصومين مىخواندهاند. به خصوص هر وقت به اين عبارت مىرسيدند، چهرهشان تغيير مىكرد: «الهى هب لى كمال الانقطاع اليك ...» در ماه شعبان گاهى كه شبهاپشت در اتاق امام مىخوابيدم مىديدم كه يك ساعت مانده به اذان صبح امام بيدار مىشدند و وضو مىگرفتند و پس از نماز شب مشغول مناجات شعبانيه مىشدند و در اين مناجات به قدرى گريه مىكردند كه من كه پشت اتاقشان مىخوابيدم گاهى با صداى گريه ايشان از خواب بيدار مىشدم. با اينكه بسيار آرام و آهسته اعمال شب را انجام مىدادند تا كسى بيدار نشود. «١» ما نكرديم، خدا كرد در قضيه انجمنهاى ايالتى و ولايتى، رژيم شاه پس از حمله شديد امام ناچار شد عقب نشينى كند، لذا در روزنامهها نوشتند كه اين قانون قابل اجرا نيست. طلبهها كه از درج اين موضوع خيلى خوشحال بودند وقتى خدمت امام رسيدند امام در جمع طلبهها طى توضيح مختصرى فرمودند كه اين كار را ما نكرديم، خدا كرد. «٢» خدا حافظ من است در مورد مسئوليت حفظ امنيت امام، ايشان خودشان اظهار داشتهاند كه خداوند حافظشان خواهد بود. از اين رو نيازى به مأمور امنيتى ندارند. «٣» هيچ چيز جز خدا نمىديدند عبادت و ارتباط امام با خدا چيزى نبود كه بتوانم ترسيمش كنم تا آنجا كه توانستهام با دوستان پدرم تماس گرفتهام و از مادرم در اين باره سؤالها كردهام، همگى بر اين قولاند كه امام با خداى خود رابطهاى خاص داشت. امام چنان در خدا فانى بود و چنان از معشوق خود سخن مىگفت كه موى بر اندام انسان راست مىشد. جالب است بدانيد كه گاهى در مصايب و گرفتاريها كه