هزار و يك نكته - مجید غلامرضا و همکاران - الصفحة ١٠٥
ايشان در پاسخ عبايشان را تكان داده و فرموده بودند: من گرد مرجعيت را از عبايم ريختهام.
معظم له هر سخنى را به نام صاحب سخن باز مىگفت. روزى در درس اصول خويش اشكالى را بر مرحوم استادش حاج شيخ عبد الكريم حائرى مطرح كرده و فرمود: اين اشكال را آقاى گلپايگانى در درس حاج شيخ مطرح كرد. نيز يكى از علماى حوزه فرمودند:
آيةالله اراكى را مدتها مىديدم كه پس از نماز مغرب و عشا، از مدرسه فيضيه به طرف صحن مطهر حضرت معصومه عليهاالسلام آمده و بر سر گورى نشسته و فاتحه مىخواند.
پرسيدم: آيا ايشان از بستگان شما هستند؟
فرمودند: خير! اين آقا منقبتى از درياى مناقب اميرالمومنين (ع) را براى من باز گفت كه من نشنيده بودم، اكنون به پاس حرمت وى هر شب برايش فاتحه مىخوانم.
مرجع فقيد هماره از اوقات خويش بهره مىبرد. مطالعه، تدريس، عبادت بخشى از كارهاى روزانه او را تشكيل مىدادند. ايشان از خانه كه به مدرسه فيضيه براى تدريس مىآمدند در طول راه يا به پاسخ پرسشهاى شاگردان مىپرداختند و يا به ذكر خداوند مشغول مىشدند و هيچ كارى ايشان را از ذكر الهى باز نمىداشت.
ايشان در زندگى فردى بسيار منظمى بودند، اهل زياده روى و افراط و تفريط نبوده و تا چند سال پيش لب به چاى نمىزدند و تاحد امكان از دارو استفاده نمىكردند و از پدرشان نقل مىكردند كه گفته بود: حتى المقدور بايد از داروهاى شيميايى پرهيز كرد. معظم له بين دو وعده غذا مطلقا چيزى نمىخوردند و خوراكشان را غذاهاى سادهاى چون نان و ماست و آبگوشت تشكيل مىداد و به اندكى قناعت مىكرد.
معظم له با قرآن و تفسير جوامع الجامع انس غريبى داشت و پنج جزء اول قرآن را حفظ بودند هر روز يك جزء قرآن و در ماه مبارك رمضان روزى سه جزء تلاوت مىكردند.
تهجد [نماز شب]، گريه و زارى و مناجات نيمه شب، مداومت بر نوافل و دعاى كميل از عادات مستمر ايشان بود. در هنگام اقامه جماعت، نماز را طول مىدادند. بسيارى از مأمومين مىگفتند: رعايت حال اضعف مامومين لازم است، قنوت و ركوع و سجود را مختصر كنيد.
آقا مىفرمودند: من اضعف از خود سراغ ندارم، اين نماز مختصر ايشان بود كه در جماعت مىخواند، اما در خانهنمازشان خيلى طولانى بود.