٥٤٨- ٣٥١- أَبُو الْبَخْتَرِيِّ عَنِ الصَّادِقِ، عَنْ أَبِيهِ (ع) أَنَّ عَلِيّاً (ع)، أَجَازَ أَمَانَ عَبْدِهِ لِأَهْلِ حِصْنٍ وَ قَالَ: هُوَ مِنْ الْمُسْلِمِينَ.
(بحارالانوار ٩٧/ ٤٦، ح ٥؛ قرب الاسناد/ ٦٥)
ابوالبخترى از امام صادق (ع) از پدرش از على (ع) نقل مى‌كند:
على (ع) امان دادن غلامش را براى ساكنان يك قلعه اجازه داد و فرمود: او نيز يكى از مسلمانان است.
١. احترام به شخصيت انسانى و ايمانى غلامان در جنگ: اسلام بر امتيازات موهوم و كيش شخصيت «خط قرمز كشيده و ايمان را ملاك ارزش‌ها و امتيازات افراد دانسته است. از اين رو اميرمؤمنان (ع) براى غلام خويش به عنوان سربازى ساده به مانند ديگر مسلمانان و افسران، حقّى قائل شده فرمود: او نيز مسلمان است و چون سائرين مى‌تواند به دشمن امام دهد. دو نكته بايد مورد توجه قرار گيرد. ١- امان دادن به دشمن شرايطى دارد كه در جاى خود مورد بحث قرار مى‌گيرد. ٢- اختيارات و وظائف محوله در سلسله مراتب فرماندهى در اين موضوع در جاى خود محفوظ است.
أَجَازَ أَمَانَ عَبْدِهِ لِأَهْلِ حِصْنٍ وَ قَالَ: هُوَ مِنْ الْمُسْلِمِينَ‌ پناهندگى:
شرايط ١ جنگ:
توجه به شخصيت انسان‌ها در ١؛ احترام به غلامان در ١ ٥٤٩- ٣٥٢- وَ عَنْهُ أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الْقُرْآنِ وَ مَنْ أَوْفى‌ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ» هَذَا لِكُلِّ مَنْ جَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْ لِقَوْمٍ دُونَ قَوْمٍ؟ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ (ع) إِنَّهُ‌