آنها غلبه مى‌كنند، آرى جايز است، زيرا خداوند مى‌فرمايد: «الشهر الحرام بالشّهر الحرام و الحرمات قصاص» (بقره/ ١٩٤) و روميان در اينجا به منزله مشركان اند، زيرا براى ماههاى حرام حرمت و حقى قائل نيستند و جنگ را در اين ماهها شروع مى‌كنند. مشركان هم با آن كه براى ماههاى حرام، حق و حرمتى قائل بودند. جنگ در آن را حلال و جايز شمردند و در نتيجه (اسلام نيز) جنگ با آنان را جايز شمرد. آرى اين سركشان و آشوبگران اند كه جنگ را آغاز مى‌كنند.
١. جنگ با دشمنان در ماههاى حرام: اگر مشركان و آشوبگران، حرمت ماههاى حرام را نگه ندارند و به سرزمين اسلامى و يا دولت اسلامى حمله كنند، و احتمال غلبه‌آنان برود، مسلمانان نيز مى‌توانند به‌مقابله‌برخيزند و دست آنان را از سرزمين اسلامى كوتاه كنند. مسأله جنگ در ماههاى حرام جزو مسائل اهم و مهمّ است.
إِذَا كَانَ الْمُشْرِكُونَ يَبْتَدِءُونَهُمْ بِاسْتِحْلَالِهِ ثُمَّ رَأَى الْمُسْلِمُونَ أَنَّهُمْ يَظْهَرُونَ عَلَيْهِمْ فِيهِ ...
أَهْلُ الْبَغْيِ يُبْتَدَءُونَ بِالْقِتَالِ‌ جنگ:
در ماه‌هاى حرام ١ ماه‌هاى حرام:
شرايط جنگ در ١ ٣٠٤- ١٠٧- وَ بِإِسْنَادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ يَحْيَى، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَيْمُونٍ قَالَ: أُتِيَ عَلِيٌّ بِأَسِيرٍ يَوْمَ صِفِّينَ فَبَايَعَهُ فَقَالَ عَلِيٌّ (ع): لَا أَقْتُلُكَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَالَمِينَ فَخَلَّى سَبِيلَهُ وَ أَعْطَاهُ سَلَبَهُ الَّذِي جَاءَ بِهِ.
(وسائل ١٥/ ٧٢؛ ح ٢٠٠٠٩؛ تهذيب الاحكام ٦/ ١٥٣)
«عبدالله‌بن ميمون» گفت: در جنگ صفين، اسيرى را خدمت على (ع) آوردند و آن اسير با امام (ع) بيعت كرد. پس حضرت فرمود:
به درستى كه من مى‌ترسم از خدايى كه پروردگار جهانيان است و