لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآْيَةُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص) سَأَلَهُ بَعْضُ أَصْحَابِهِ عَنْ هَذَا فَلَمْ يُجِبْهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِعَقِبِ ذَلِكَ «التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ الْحامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الآْمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ» فَأَبَانَ اللَّهُ بِهَذَا صِفَةَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ اشْتَرَى مِنْهُمْ أَمْوَالَهُمْ وَ أَنْفُسَهُمْ، فَمَنْ أَرَادَ الْجَنَّةَ فَلْيُجَاهِدْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَلَى هَذِهِ الشَّرَائِطِ، وَ إِلَّا فَهُوَ فِي جُمْلَةٍ مَنْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص):
يَنْصُرُ اللَّهُ هَذَا الدِّينَ بِقَوْمٍ لَا خَلَاقَ لَهُمْ فِي الآْخِرَةِ.
(بحارالانوار ٩٧/ ٤٨، ح ١٣؛ دعائم الاسلام ١/ ٣٤١)
از امام صادق (ع) سؤال شد درباره اين سخن خداوند (كه فرمود):
«خداوند از مؤمنان، جان‌ها و اموالشان را خريدارى كرده، كه (در برابرش) بهشت براى آنان باشد (بدين‌گونه كه) در راه خدا پيكار مى‌كنند، مى‌كشند و كشته مى‌شوند. اين وعده حقى است بر او، كه در تورات و انجيل و قرآن ذكر فرمود. و چه كسى از خدا بر عهدش وفادارتر است؟ اكنون بشارت باد بر شما، به معامله‌اى كه با خدا كرده‌ايد؛ و اين است آن پيروزى بزرگ.» (توبه/ ١١١) (از امام (ع) سؤال شد كه) آيا اين سخن خداوند، شامل همه كسانى مى‌شود كه در راه خدا جهاد مى‌كنند، يا نه فقط براى گروهى هست و براى گروهى نيست؟ امام (ع) فرمود: هنگامى كه اين آيه بر رسول خدا (ص) نازل شد، بعضى از اصحاب همين سؤال را از آن حضرت پرسيدند. رسول خدا (ص) جوابى نداد تا اين كه خداوند به دنبال آن آيه، اين آيه را نازل كرد: «توبه‌كنندگان، عبادت‌كاران، سپاس‌گويان، سياحت‌كنندگان، ركوع‌كنندگان، آمران به معروف و نهى‌كنندگان از منكر، و حافظان حدود (و مرزهاى) الهى (مؤمنان حقيقى‌اند)؛ و بشارت ده مؤمنان را.» (توبه/ ١١٢)