«اسماعيل بن جابر» روايت كرده است از امام صادق (ع)- به نقل از پدرانش- از على (ع)- درباره ناسخ (حكم از بين برنده حكم قبل) و منسوخ (حكمى كه برداشته شده). فرمود: خداوند گرامى و بزرگوار، چون حضرت محمد (ص) را به رسالت برانگيخت، در آغاز به او دستور داد، تنها به فراخواندن مردم به آيين اسلام بپردازد نه كار ديگر و در اين باره، اين آيه را بر او نازل كرد:
«و هرگز از كافران بى دين و منافقان دو رو، فرمانبردارى نكن و از اذيت و آزارى كه به وجودت مى‌رسانند درگذر» (احزاب/ ٤٨)
وچون كفار قريش تصميم به اجراى توطئه‌اى گرفتند كه عليه او طرح ريزى كرده بودند، يعنى با يك شبيخون شبانه بر سرش بريزند و او را بكشند، خداوند به وى دستور داد، از سرزمين مكه بيرون رود، و براو واجب كرد كه با دشمنان بجنگد و فرمود:
«به كسانى كه مى‌جنگند به اين جهت اجازه اين كار داده شد كه مورد ستم قرار گرفته‌اند.» (حج/ ٣٩)
آن گاه امام (ع) پاره‌اى از آياتى را ياد كرد كه درباره جنگ، نازل شده بود تا آن كه فرمود: بنابراين، حكم آيه قتال (توبه، ٥) حكم آيه كف (: بازدارنده، نساء، ٧٧) را برانداخت؛ سپس فرمود:
و از آن هنگام بود كه قادر متعال، جنگيدن را بر امت، واجب گردانيد، پس بر هر مرد مسلمان واجب كرد كه بايد در ميدان نبرد در برابر ده نفر از مشركان بايستد و فرمود: «چنانچه بيست تن از شما، شكيبا و پايدار باشند، بر دويست تن از دشمن، چيره مى‌گردند و اگر صد تن از شما مقاومت كنند بر هزار نفر از كافران، غلبه خواهند كرد.» سپس آفريدگار منزه از هر عيب، اين حكم را برانداخت و فرمود:
«هم اكنون خداوند، بار وظيفه شما را سبك كرد و حكم مقابله‌