دَارِ الْمُسْلِمِينَ، وَ لَا بِشَيْ‌ءٍ مِمَّا يَتَقَوَّى بِهِ عَلَى الْحَرْبِ).
قَالَ: قَدْ ذَكَرْنَا فِيَما تَقَدَّمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص)، وَادَعَ أَهْلَ مَكَّةَ عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ فَالْإِمَامُ وَ مَنْ أَقَامَهُ الْإِمَامُ، يَنْظُرُ فِي أَمْرِ الصُّلْحِ وَ الْمُوَادَعَةِ، فَإِنْ رَأَى أَنَّ ذَلِكَ خَيْرٌ لِلْمُسْلِمِينَ فَعَلَهُ عَلَى مَالٍ يَقْتَضِيهِ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَ عَلَى غَيْرِ مَالٍ، كَيْفَ أَمْكَنَهُمْ ذَلِكَ لِسَنَةٍ أَوْ سَنَتَيْنِ، وَ أَقْصَى مَا يَجِبُ أَنْ يُوَادَعَ الْمُشْرِكُونَ عَشْرُ سِنِينَ، لَا يُجَاوَزُ ذَلِكَ، وَ يَنْبَغِي أَنْ يُوَفَّى لَهُمْ، وَ أَنْ لَا تُخْفَرَ ذِمَّتُهُمْ، وَ إِنْ رَأَى الْإِمَامُ أَوْ مَنْ أَقَامَهُ الْإِمَامُ أَنَّ فِي مُحَارَبَتِهِمْ صَلَاحاً لِلْمُسْلِمِينَ قَبْلَ انْقِضَاءِ الْمُدَّةِ، نَبَذَ إِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ وَ عَرَّفَهُمْ أَنَّهُ مُحَارِبُهُمْ، ثُمَّ حَارَبَهُمْ، رُوِّينَا ذَلِكَ كُلَّهُ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ (ع).
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١٢٩، ح ١٢٦٢٤)
از امام باقر (ع) روايت شده كه فرمود: چنانچه مشركى به خاطر امانى كه به او داده شده وارد سرزمين مسلمان‌ها شد، سپس خواست به سرزمين خود برگردد، حق ندارد سلاحى كارآمد و يا چيزهايى كه به وسيله آنها جنگ تقويت مى‌شود از سرزمين مسلمين خارج كند.
گويد: در پيشتر گفتيم پيغمبر خدا (ص) با مردم مكه ترك مخاصمه كرد. پس امام يا كسى كه امام وى را منصوب كرده، در امر صلح و ترك مخاصمه مى‌نگرد (و مطالعه و تحقيق مى‌كند)، اگر تشخيص داد كه خير مسلمان‌ها در آن است، بر پايه مالى كه از ايشان بگيرد و يا بدون آنكه مالى بگيرد، هرطور برايش امكان دارد، به مدت يكسال يا دو سال با آنان پيمان ترك مخاصمه مى‌بندد. نهايت مدتى كه مى‌شود با مشركان ترك مخاصمه كرد ده سال است و نبايد بيشتر از آن باشد، وقتى پيمان بسته شد بايد به آن وفادار باشند، و پيمانشان را نشكنند.