ثُمَّ نَزَلَ، وَ سَاقَ الْحَدِيثَ إِلَى أَنْ ذَكَرَ قِصَّةَ يَوْمِ عَاشُورَاءَ، قَالَ:
فَنَادَى شِمْرُ بْنُ ذِي الْجَوْشَنِ لَعَنَهُ اللَّهُ بِأَعْلَى صَوْتِهِ: يَا حُسَيْنُ أَ تَعَجَّلْتَ بِالنَّارِ قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ؟ فَقَالَ الْحُسَيْنُ (ع): (مَنْ هَذَا كَأَنَّهُ شِمْرُ بْنُ ذِي الْجَوْشَنِ) فَقَالُوا: نَعَمْ، فَقَالَ: (يَا ابْنَ رَاعِيَةِ الْمِعْزَى، أَنْتَ أَوْلَى بِهَا صِلِيّاً) وَ رَامَ مُسْلِمُ بْنُ عَوْسَجَةَ أَنْ يَرْمِيَهُ بِسَهْمٍ، فَمَنَعَهُ الْحُسَيْنُ (ع) مِنْ ذَلِكَ، فَقَالَ لَهُ: دَعْنِي حَتَّى أَرْمِيَهُ، فَإِنَّهُ الْفَاسِقُ مِنْ أَعْدَاءِ اللَّهِ وَ عُظَمَاءِ الْجَبَّارِينَ، وَ قَدْ أَمْكَنَ اللَّهُ مِنْهُ، فَقَالَ لَهُ الْحُسَيْنُ (ع): (لَا تَرْمِهِ، فَإِنِّي أَكْرَهُ أَنْ أَبْدَأَهُمْ بِالْقِتَالِ).
(مستدرك الوسائل ١١/ ٨٠، ح ١٢٤٧١)
«شيخ مفيد» در ضمن سخن از مقتل امام حسين (ع) و رسيدنش به نينوا و جلوگيرى حرّ از او گويد: زهير بن قين به آن حضرت عرض كرد: اى پسر رسول خدا! سوگند به پروردگار، چنان مى‌بينم كه كار پس از اين، از آن‌چه اكنون مشاهده مى‌فرماييد دشوارتر خواهد شد. بنابراين به يقين، كارزار با اين گروه، در اين زمان بر ما از جنگيدن با كسانى كه بعد از آنان به اين‌جا خواهند آمد آسان‌تر است. به جان خودم سوگند، پس از اين لشكرى به سوى ما خواهد آمد كه ما تاب برابرى با آن را نداريم (پس اجازه بده با همين‌ها بجنگيم).
امام حسين (ع) در پاسخش فرمود: من جنگ با آنان را آغاز نمى‌كنم.
پس آن حضرت فرود آمد ...- و به سخن ادامه داده تا آن كه رويداد روز عاشورا را ياد كرده گويد: پس شمر بن ذى الجوشن به صداى بلند فرياد زد: اى حسين! پيش از فرا رسيدن قيامت به آتش، شتاب كرده‌اى؟
امام حسين فرمود: اين كيست؟ گويا شمر بن ذى الجوشن است؟
اصحاب عرض كردند: آرى.