كسى را نبريد) و جز به دستور من، وارد خانه‌اى نشويد و از اموال آنان جز آن‌چه در اردوگاه لشكرشان موجود است، برنگيريد، و جز به فرمان و اجازه، هيچ زنى را به هيجان درنياوريد؛ گرچه به ناموس شما، و فرماندهان و نيكان شما دشنام دهند؛ زيرا زن‌ها از نظر نيرو و نفسانيات و عقل، ضعيف‌اند و (در دوران پيغمبر (ص)) ما مامور بوديم، با آن كه در آن زمان، زنان، مشرك بودند، به آن‌ها آزارى نرسانيم، (حتى در زمان جاهليت) اگر مردى زنى را با چماق يا پاره‌آهنى مى‌كوفت تا بر او دست يابد، (حتى) پس از مرگش بازماندگان آن مرد به سبب چنان رفتارى، سرزنش مى‌شدند.» ١. خوددارى از شروع جنگ، از آداب جنگ در اسلام: سفارش پيوسته حضرت امير (ع) در جنگها آن بوده است كه سپاهيان اسلام آغاز گر جنگ نباشند.
حضرت براى مجاهدان استدلال مى‌كنند كه گر چه حجت با شماست اما خوددارى شما از شروع جنگ، حجت ديگرى عليه دشمنان شماست.
٢. منع كشتن فراريان، از آداب جنگ در اسلام: يكى از سفارش‌هاى حضرت آن است كه هنگام غلبه بر دشمن و شكست و فرار آنها، فراريان را به قتل نرسانيد (البته در صورتى كه به صورت قطعى محرز گردد كه دشمن از فراريان در تجديد سازمان و عليه خودى استفاده نمى‌كند)
فَلَا تَقْتُلُوا مُدْبِراً ٣. منع كشتن مجروحان جنگى، از آداب جنگ در اسلام: حضرت مى‌فرمايد:
هنگام غلبه بر دشمن مجروحان آنها را به هلاكت نرسانيد.
وَ لَا تُجْهِزُوا عَلَى جَرِيحٍ‌ ٤. رعايت كرامت انسانى افراد دشمن در جنگ‌ها: حضرت در ضمن دستورات خويش و بيان آداب جنگ در اسلام مى‌فرمايد: عورتى را كشف نكنيد، بى اجازه فرمانده به خانه افراد وارد نشويد و پرده‌اى ندريد. (آبروى افراد را رعايت كنيد) اين دو دستور، در ضمن آداب جنگ در اسلام اين نكته را صريحاً گوشزد مى‌كند كه نبايد دشمنى با افراد جبهه مقابل، سبب آن شود كه آنها هتك حرمت شوند و كرامت‌