شوند خوب است، و اگر هم دعوت نشوند، مانعى ندارد؛ زيرا پيش از اين به آن‌چه بايد فراخوانده شوند آگاهى يافته‌اند، و سزاوار است كه شما آغازگر جنگ نباشيد.
١. دعوت باغيان به‌توبه، نوعى اتمام حجت: اگر گروهى متجاوز شدند و دست به شورش در داخل جامعه زدند بهتر است اول دعوت به توبه و تسليم شوند تا حجت بر آنان تمام شود. اما اگر به فرمان الهى هم دعوت نشوند مانعى در جنگيدن با آنان نيست، زيرا آنان از قبل با معارف و احكام اسلام آشنا شده بودند و با آگاهى از اسلام دست به سلاح بردند.
إِنْ دُعِيَ أَهْلُ الْبَغْيِ قَبْلَ الْقِتَالِ فَحَسَنٌ، وَ إِلَّا فَقَدْ عَلِمُوا مَا يُدْعَوْنَ إِلَيْهِ‌ ٢. آغاز به جنگ نكردن در رويارويى با متجاوزان: سزاوار است رزمندگان اسلام حتى در برخورد با شورشيان و متجاوزان آغاز گر جنگ نباشند. صبر كنند تا دشمن نبرد را آغاز كند.
وَيَنْبَغِي أَنْ لَايَبْدَءُوا بِالْقِتَالِ حَتَّى يَبْدَءُوهُمْ بِهِ‌ آغاز جنگ:
پرهيز از ٢ بغات:
دعوت به توبه ١؛ اتمام حجت با ١، ٢ ٤٠٦- ٢٠٩- وَ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ (ع) أَنَّهُ قَالَ: (يُقَاتَلُ أَهْلُ الْبَغْيِ وَ يُقْتَلُونَ بِكُلِّ مَا يُقْتَلُ بِهِ الْمُشْرِكُونَ، وَ يُسْتَعَانُ (بِكُلِّ مَا) أَمْكَنَ أَنْ يُسْتَعَانَ بِهِ عَلَيْهِمْ مِنْ أَهْلِ الْقِبْلَةِ، وَ يُؤْسَرُونَ كَمَا يُؤْسَرُ الْمُشْرِكُونَ إِذَا قُدِرَ عَلَيْهِمْ). (مستدرك الوسائل ١١/ ٦٥ ح ١٢٤٣٧)
از امير مؤمنان (ع) روايت شده كه فرمود: «با شورشگران داخلى، جنگيده مى‌شود و هم‌چون مشركان با هر وسيله و سلاحى كشته مى‌شوند. از اهل قبله، درخواست كمك و يارى مى‌شود به هرچه براى درهم كوبيدن آن‌ها بتوان از آن كمك گرفت، و (هرگاه مقدور شد) به اسارت درآورده مى‌شوند؛ چنانكه مشركان، اسير گرفته مى‌شوند.»