پيمان شكنى با رهبر خويشتن مى‌آيد و در حالتى كه گوشه لبش آويزان است وارد آتش (دوزخ) مى‌گردد.
١. تهديد خيانتكار و پيمان شكن به عذاب الهى در قيامت: هر كس در هر كارى، و از جمله در رزم و جهاد خيانت و غدر كرد، با رهبر و فرمانده خود در روز قيامت بازخواست مى‌شود؛ چنان كه در سوره اسراء، آيه ٧١ (يوم ندعوا كل اناس بامامهم) بدان اشاره شده است.
يَجِي‌ءُ كُلُّ غَادِرٍ بِإِمَامٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَائِلًا شِدْقُهُ حَتَّى يَدْخُلَ النَّارَ پيمان شكنان:
فرجام ١ پيمان شكنى:
كيفر ١ خيانتكار:
كيفر ١ ٣٠٢- ١٠٥- وَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ، عَنْ عَمِّهِ يَعْقُوبَ بْنِ سَالِمٍ، عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الْعَبْدِيِّ عَنْ سَعْدِ بْنِ طَرِيفٍ، عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ: قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) ذَاتَ يَوْمٍ وَ هُوَ يَخْطُبُ عَلَى الْمِنْبَرِ بِالْكُوفَةِ: أَيُّهَا النَّاسُ لَوْ لَا كَرَاهِيَةُ الْغَدْرِ لَكُنْتُ مِنْ أَدْهَى النَّاسِ أَلَا إِنَّ لِكُلِّ غُدَرَةٍ فُجَرَةً وَ لِكُلِّ فُجَرَةٍ كُفَرَةً أَلَا وَ إِنَّ الْغَدْرَ وَ الْفُجُورَ وَ الْخِيَانَةَ فِي النَّارِ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٧٠، ح ٢٠٠٠٥ «اصبغ بن نباته» گفت: يكى از روزها كه على (ع) در كوفه بر منبر، خطبه مى‌خواند، فرمود: اى مردم! اگر به خاطر كراهت و زشتى غَدَر و خيانت نبود، به تحقيق كه من زيرك‌ترين مردم بودم، اما چه كنم كه براى هر پيمان شكنى و خيانتى (غدرى) گناهى است و هر گناهى، نافرمانى است. (پس) آگاه باشيد كه پيمان شكن و خائن، جايگاهش در آتش است.