و برى هستم، هر چند فرد كشته شده، كافر و سزاوار دوزخ باشد! مَنِ ائْتَمَنَ رَجُلًا عَلَى دَمِهِ ثُمَّ خَاسَ بِهِ فَأَنَا مِنَ الْقَاتِلِ بَرِي‌ءٌ وَ إِنْ كَانَ الْمَقْتُولُ فِي النَّارِ پناهندگان:
حرمت قتل ١؛ كيفر قاتل ١ ٣٠٠- ١٠٣- مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ زَيْدٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَرْيَتَيْنِ مِنْ أَهْلِ الْحَرْبِ لِكُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا مَلِكٌ عَلَى حِدَةٍ اقْتَتَلُوا ثُمَّ اصْطَلَحُوا ثُمَّ إِنَّ أَحَدَ الْمَلِكَيْنِ غَدَرَ بِصَاحِبِهِ فَجَاءَ إِلَى الْمُسْلِمِينَ فَصَالَحَهُمْ عَلَى أَنْ يَغْزُوا تِلْكَ الْمَدِينَةَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (ع) لَا يَنْبَغِي لِلْمُسْلِمِينَ أَنْ يَغْدِرُوا وَ لَا يَأْمُرُوا بِالْغَدْرِ وَ لَا يُقَاتِلُوا مَعَ الَّذِينَ غَدَرُوا وَ لَكِنَّهُمْ يُقَاتِلُونَ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدُوهُمْ وَ لَا يَجُوزُ عَلَيْهِمْ مَا عَاهَدَ عَلَيْهِ الْكُفَّارُ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ٦٩، ٢٠٠٠٣)
«طلحه بن زيد» گفت از امام صادق (ع) درباره دو قريه سؤال كردم كه هر دو در دارالحرب بودند (سؤال من اين بود كه) هر يك از اين دو قريه رئيسى داشت اين دو قريه با هم جنگيدندو سپس صلح كردند. سپس يكى از رؤساى اين دو روستا به ديگرى خيانت كرده، پيمان خود را شكست و با مسلمانان مصالحه كرد تا مسلمانان در جنگ با آن روستاى ديگر كمكشان كنند. (حال وظيفه مسمانان چيست؟) امام (ع) فرمود: سزوار نيست كه مسلمانان، پيمان شكنى كنند و يا امر به پيمان شكنى كنند. هم چنين جايز نيست همراه كسانى كه پيمان شكنند، با ديگرى بجنگند، اما آنان (مسلمانان) مى‌توانند هر جا مشركان را يافتند آن‌ها را بكشند، اما حق ندارند عليه آن‌ها پيمان شكنى كنند.