ايشان با خدا سخن گفت، و درجات بعضى را ترفيع داديم. به عيسى بن مريم براهين روشن داديم و او را به روح‌القدس، تاييد كرديم. و اگر خدا مى‌خواست، پس از فرستادن پيامبران و معجزات آشكار، مردم با يكديگر نمى‌جنگيدند و اما اختلاف كردند؛ پس بعضى ايمان آوردند و برخى كفر ورزيدند.» پس چون در ميان ما اختلاف افتاد به خدا و دين او و پيامبر (ص) و قرآن، و حق سزاوارتريم؛ چون ما كسانى هستيم كه ايمان آورده‌ايم و آنان كافر شده‌اند، و خداوند نبرد با آنان را از ما خواسته است؛ بنابراين ما به فرمان و اراده خدا با ايشان به جنگ پرداختيم.» ٤١٥- ٢١٨- فُرَاتُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْكُوفِيُّ فِي تَفْسِيرِهِ: عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ بَزِيعٍ، مُعَنْعَناً عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) قَالَ: (قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع): يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ قَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَا أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ ثُمَّ قَالَ: هَؤُلَاءِ الْقَوْمُ هُمْ وَ رَبِّ الْكَعْبَةِ، يَعْنِي أَهْلَ صِفِّينَ وَ الْبَصْرَةِ وَ الْخَوَارِجَ). (مستدرك الوسائل، ١١/ ٦٢، ح ١٢٤٢٩)
«ابن بزيع» به نقل از چند راوى از امام باقر (ع) روايت كرده است كه: «امير مؤمنان (ع) فرمود: اى مسلمانان! با پيشوايان كفر، كارزار كنيد؛ زيرا به عهدشان وفا نكردند؛ باشد كه از كردار خود، دست بردارند.
سپس فرمود: به‌خداى كعبه سوگند، آنان همان گروه‌اند؛ يعنى خوارج و اهل صفين و اهل بصره.
١. پاسخ به شبهات رزمندگان: يكى از عوامل تقويت روحيه و رفع نگرانى و جلوگيرى از آسيب پذيرى روحى نظاميان، شبهه‌زدايى از اذهان آنان است. سيره اميرمؤمنان (ع) الگوى زيبايى است: رزمنده‌اى در مورد جنگ با شاميان دچار توهم‌و شبهه‌