گوشه چشم و به علامت تندى و غضب و بى‌اعتنايى (به دشمن) نظر اندازيد، نيزه را به راست و چپ بگردانيد و به هر طرف مى‌خواهيد بزنيد، لبه تيز شمشير را بر فرق دشمن بكوبيد و با پيش‌نهادن گام، شمشيرها را به دشمن برسانيد و سرنيزه‌ها را با چوبه‌هاى تير به دشمن بزنيد. بدانيد كه شما هم‌اكنون در حال جهاد در پيشگاه خدا هستيد و با پسرعموى پيغمبر خدا همراهيد؛ بنابراين پياپى بر دشمن بتازيد و از گريختن، شرم كنيد؛ چه آن‌كه گريز از جبهه جنگ، لكه ننگى است كه دامنگير نسل‌هاى آينده شما مى‌گردد، و آتشى است كه در قيامت در آن خواهيد افتاد.
خشنود و خرسند، جانفشانى كنيد، و خود را خرّم و سرخوش داريد و به آسانى و سبك‌جانى به سوى مرگ، گام برداريد.
- تا آن‌كه فرمود:- توجه داشته باشيد صفوف سواره نظام را منظم كنيد و دندان‌هاى آخر دهان را بر هم بفشاريد. به شمشيرهاى تيز و برنده به سينه‌هاى دشمن بزنيد و نيزه‌ها را بر پهلو، وارد كنيد، و عرصه را بر آنان تنگ سازيد، من چنان آنان را در تنگنا قرار مى‌دهم كه خود به آن توجه ندارند.» اين روايت، خطبه ٦٦ نهج البلاغه است كه در ضمن آن خطبه پيام‌گيرى شده است. لكن برخى از فقرات حديث در نهج البلاغه وجود ندارد كه از آنها پيام‌گيرى شد.
لازم به ذكر است در فقرات مشترك هم اختلافاتى ديده مى‌شود كه اساسى نيست.
فقرات انحصارى روايت مستدرك به ترتيب زير است:
وَ أَمِيتُوا الْأَصْوَاتَ ... وَ اطْوُوا عَنِ الْحَيَاةِ كَشْحاً ... أَلَا فَسَوُّوا بَيْنَ الرُّكَبِ ... وَ اضْرِبُوا الْقَوَانِصَ بِالصَّوَارِمِ، وَ أَشْرِعُوا الرِّمَاحَ بِالْجَوَانِحِ، وَ شُدُّوا فَإِنِّي شَادٌّ مَا هُمْ لَا يُبْصِرُونَ‌ ١. سكوت در عرصه نبرد: امام على (عليه السلام) به سپاهيانش دستور مى‌داد