دعا و نيايش يكى از راههاى ارتباط و پيوند انسان‌ها با خداوند قادر است. و بدين سبب از عوامل پيروزى به شمار مى‌آيد كه زمينه ساز نصرت الهى مى‌شود. محتوا و مفاهيم دعا حكايت از نوع نگاه نيايشگر با خداى خود دارد. اميرمؤمنان (ع) در اين دعا امور را به خالق هستى به عنوان حاكم و قادر مطلق مى‌سپارد و با بيان فقدان پيامبر (ص)، كمى ياران و مشكلات زمانه، استغاثه به درگاه حضرتش مى‌برد و او را به يارى مى‌طلبد.
١. دعا قبل از شروع عمليات: مناجات قبل از مصاف با دشمن به دل‌ها آرامش مى‌بخشد و او را به پشتوانه‌اى قدرتمند و محكم پيوند مى‌دهد. اميرمؤمنان (ع)، كه سيره او چنين بود، قبل از شروع عمليات در جنگ صفين دست به دعا برداشت و چنين با خداوند قادر سخن گفت: خداوندا چشم‌ها به سوى تو سوسو مى‌زنند و دست‌ها به جانب تو گشوده شده و زبان‌ها به ذكر و ياد تو مى‌چرخند و دل‌ها هواى تو دارند و گام‌ها به سوى تو برداشته مى‌شوند.
اللَّهُمَّ إِلَيْكَ رُفِعَتِ الْأَبْصَارُ وَ بُسِطَتِ الْأَيْدِي وَ دُعِيَتِ الْأَلْسُنُ، وَ أَفْضَتِ الْقُلُوبُ، وَ إِلَيْكَ نُقِلَتِ الْأَقْدَامُ‌ ٢. سپردن داورى بين جبهه حق و باطل به خداوند: جبهه باطل به ناحق جنگى را شروع كرده تا جبهه حق را بكوبد، دست نيرومندى لازم است تا به يارى جبهه حق بشتابد. اميرمؤمنان (ع) قضاوت و داورى بين جبهه حق و باطل را به خداوند وا مى‌نهد تا او كه شاهد اعمال و رفتار دو طرف است به قضاوت بنشيند و با يارى و نصرت جبهه حق، پرونده جنايتكاران جبهه باطل را ببندد.
أَنْتَ الْحَاكِمُ فِي الْأَعْمَالِ فَاحْكُمْ بَيْنَنَا وَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ‌ ٣. چشم داشت به نصرت الهى: خداوند بهترين فتح كننده همه جبهه‌ها و سنگرها ست. او كه خود حق است، از حق و ياوران حق دفاع مى‌كند، اميرمؤمنان (ع) با خواندن خداوند به صفت «خير الفاتحين»، پيروزى جبهه حق بر دشمنان را از خداوند درخواست مى‌كند.
وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ‌ ٤. شكوه مولا على (ع) از فقدان پيامبر (ص): تا پيامبر (ص) زنده بود، منافقان و فتنه گران جرأت جنگ افروزى و لشكر كشى نداشتند، اما پس از رحلت آن حضرت به ميدان آمدند و عليه اميرمؤمنان (ع)