جهاد در آيينه روايت(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦٨
٢٨٦- ٨٩- مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ حَمَّادٍ (بن عيسى خ) عَنْ حَرِيزٍ، عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: إِطْعَامُ الْأَسِيرِ حَقٌّ عَلَى مَنْ أَسَرَهُ وَ إِنْ كَانَ يُرَادُ مِنَ الْغَدِ قَتْلُهُ فَإِنَّهُ يَنْبَغِي أَنْ يُطْعَمَ وَ يُسْقَى وَ يُرْفَقَ بِهِ كَافِراً كَانَ أَوْ غَيْرَهُ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ٩١، ح ٢٠٠٥٠)
«زراره» گويد: امام صادق (ع) فرمود: غذا دادن به اسير، حقى است بر گردن آن كه وى را به اسارت درآورده، اگر چه فردا قصد كشتن او را داشته باشد؛ با اين حال سزاوار است كه به او غذا و آب بدهد و با وى خوش رفتارى كند؛ چه كافر باشد يا غير كافر.
١. غذا دادن به اسير گرچه بعد از ساعاتى كشته شود: بر رزمنده مسلمان است كه به اسير خود غذا دهد؛ گرچه قرار باشد كه اسير كشته شود.
إِطْعَامُ الْأَسِيرِ حَقٌّ عَلَى مَنْ أَسَرَهُ وَ إِنْ كَانَ يُرَادُ مِنَ الْغَدِ قَتْلُهُ ٢. خوش رفتارى با اسيران جنگى: با اسيران دشمن، چه كافر چه غير كافر، خوش رفتارى مىشود و سپاهيان اسلام حق بدرفتارى با آنان را ندارند، از جمله نمىتوانند آنان را زير آفتاب داغ نگه دارند.
فَإِنَّهُ يَنْبَغِي أَنْ يُطْعَمَ وَ يُسْقَى وَ يُرْفَقَ بِهِ كَافِراً كَانَ أَوْ غَيْرَهُ اسيران:
غذا دادن به ١؛ خوش رفتارى با ٢ ٢٨٧- ٩٠- مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ قَالَ فِي حَدِيثِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جُنْدَبٍ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ (ع) كَانَ يَأْمُرُ فِي كُلِّ مَوْطِنٍ لَقِينَا فِيهِ عَدُوَّنَا فَيَقُولُ: لَا تُقَاتِلُوا الْقَوْمَ حَتَّى يَبْدَءُوكُمْ، فَإِنَّكُمْ بِحَمْدِ اللَّهِ عَلَى حُجَّةٍ وَ تَرْكُكُمْ إِيَّاهُمْ حَتَّى يَبْدَءُوكُمْ حُجَّةٌ أُخْرَى لَكُمْ، فَإِذَا هَزَمْتُمُوهُمْ فَلَا تَقْتُلُوا مُدْبِراً، وَ لَا تُجِيزُوا عَلَى جَرِيحٍ وَ لَا تَكْشِفُوا عَوْرَةً وَ لَا تُمَثِّلُوا بِقَتِيلٍ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٩٢، ح ٢٠٠٥٣)