٢٨٥- ٨٨- وَ عَنْ عِدَّةٍ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيِّ عَنِ ابْنِ الْقَدَّاحِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ دَعَا رَجُلٌ بَعْضَ بَنِي هَاشِمٍ إِلَى الْبِرَازِ فَأَبَى أَنْ يُبَارِزَهُ فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) مَا مَنَعَكَ أَنْ تُبَارِزَهُ فَقَالَ كَانَ فَارِسَ الْعَرَبِ وَ خَشِيتُ أَنْ يَغْلِبَنِي فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) فَإِنَّهُ بَغَى عَلَيْكَ وَ لَوْ بَارَزْتَهُ لَغَلَبْتَهُ وَ لَوْ بَغَى جَبَلٌ عَلَى جَبَلٍ لَهُدَّ الْبَاغِي وَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع إِنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ (ع) دَعَا رَجُلًا إِلَى الْمُبَارَزَةِ فَعَلِمَ بِهِ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) فَقَالَ لَئِنْ عُدْتَ إِلَى مِثْلِ هَذَا لَأُعَاقِبَنَّكَ وَ لَئِنْ دَعَاكَ أَحَدٌ إِلَى مِثْلِهَا فَلَمْ تُجِبْهُ لَأُعَاقِبَنَّكَ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّهُ بَغْيٌ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ٩٠، ح ٢٠٠٤٨)
«ابن قداح» از امام صادق (ع) روايت كرده است كه فرمود: در يكى از ميدان‌هاى جنگ مردى از دشمن، يك نفر از بنى هاشم را به مبارزه طلبيد. بنى هاشمى از بيم آن كه هماورد او نباشد از رفتن، سرباز زد.
اميرمؤمنان (ع) به او فرمود: چه چيز تو را از پنجه درافكندن با او بازداشت؟ عرض كرد: او يكى از دلاوران عرب بود، ترسيدم بر من چيره شود (و مرا بكشد).
اميرمؤمنان (ع) فرمود: بدون ترديد اين مرد، بر تو تجاوز و ستم كرده (كه به كشتن تو اقدام كرده در حالى كه تو از مؤمنان هستى) اگر به نبرد با او برمى خاستى حتما بر او پيروز مى‌شدى؛ چون او ستم پيشه است و اگر (به فرض) كوهى بر كوه ديگر، زور بگويد و جفا كند حتما درهم كوبيده خواهد گشت.
و امام صادق (ع) فرمود: حسين (حسن) بن على (ع) مردى را به‌مبارزه روياروى خود فرا خواند. اميرمؤمنان (ع) از آن آگاه شد و فرمود:
اگر مانند چنين كارى را بار ديگر انجام دهى تو را مجازات مى‌كنم؛ هم چنين در صورتى كه ديگرى نيز تو را به چنين كارى خواند و تو