النَّاسَ لِصَلَاةِ الصُّبْحِ، فَضَرَبَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُلْجَمٍ لَعَنَهُ اللَّهُ بِالسَّيْفِ عَلَى أُمِّ رَأْسِهِ، فَوَقَعَ عَلَى رُكْبَتَيْهِ وَ أَخَذَهُ فَالْتَزَمَهُ حَتَّى أَخَذَهُ النَّاسُ، وَ حُمِلَ عَلِيٌّ (ع): حَتَّى أَفَاقَ، ثُمَّ قَالَ لِلْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ (ع): احْبِسُوا هَذَا الْأَسِيرَ وَ أَطْعِمُوهُ وَ اسْقُوهُ وَ أَحْسِنُوا إِسَارَهُ) الْخَبَرَ. (مستدرك الوسائل ١١/ ٧٨، ح ١٢٤٦٧)
«ابوالبخترى» از امام صادق (ع) از پدرش (ع) روايت كرده كه فرمود:
همانا على بن‌ابى‌طالب (در آن سحرگاهى كه ضربت خورد، از خانه) بيرون آمد، و مردم را براى خواندن نماز صبح بيدار مى‌كرد، ابن ملجم، چون شمشير بر فرق سرش زد، بر روى دو زانو نشست و آن ملعون را گرفت و محكم نگهداشت تا مردم او را گرفتند. آن‌گاه على (ع) را بر دوش گرفتند (و به خانه بردند) همين كه به هوش آمد به حسن و حسين (عليهماالسلام) فرمود: اين اسير را حبس كنيد و به او خوراكى و آشاميدنى بدهيد و در دوران اسارت با او نيكو رفتار كنيد.» ١. مدارا با اسيران جنگ، سيره رسول خدا (ص) و ائمه هدى (ع): مدارا كردن با اسير و رسيدگى به او سيره عملى رسول خدا (ص) و ائمه هدى (ع) بوده است و لازم است مورد توجه پيروان آنان قرار گيرد.
احْبِسُوا هَذَا الْأَسِيرَ وَ أَطْعِمُوهُ وَ اسْقُوهُ وَ أَحْسِنُوا إِسَارَهُ‌ ائمه (ع):
سيره ١ اسيران:
مدارا با ١ حضرت محمد (ص):
سيره ١ ٤٣٢- ٢٣٥- الْبِحَارُ: عَنِ الشَّيْخِ أَبِي الْحَسَنِ الْبَكْرِيِّ فِي حَدِيثِ وَفَاتِهِ (ع)، عَنْ لُوطِ بْنِ يَحْيَى، عَنْ أَشْيَاخِهِ قَال: ثُمَّ الْتَفَتَ (ع) إِلَى وَلَدِهِ‌