انْحِيَازِكُمْ، وَجَبَ عَلَيْكُمْ مَا وَجَبَ عَلَى الْمُوَلِّي يَوْمَ الزَّحْفِ دُبُرَهُ، وَ كُنْتُمْ فِيَما أَرَى مِنَ الْهَالِكِينَ، وَ لَقَدْ هَوَّنَ عَلَيَّ بَعْضَ وَجْدِي وَ شَفَا بَعْضَ (هِيَاجِ صَدْرِي) أَنِّي رَأَيْتُكُمْ بِأَخَرَةٍ حُزْتُمُوهُمْ كَمَا حَازُوكُمْ، وَ أَزَلُتمُوهُمْ عَنْ مَصَافِّهِمْ كَمَا أَزَالُوكُمْ، تَحُوزُونَهُمْ بِالسُّيُوفِ لِيَرْكَبَ أَوَّلُهُمْ آخِرَهُمْ كَالْإِبِلِ الْمُطْرَدَةِ الْهِيمِ، فَالآْنَ فَاصْبِرُوا، أُنْزِلَتْ عَلَيْكُمُ السَّكِينَةُ، وَ ثَبَّتَكُمُ اللَّهُ بِالْيَقِينِ، وَ لْيَعْلَمِ الْمُنْهَزِمُ أَنَّهُ مُسْخِطٌ لِرَبِّهِ، وَ مُوبِقٌ لِنَفْسِهِ، وَ فِي الْفِرَارِ مَوْجِدَةُ اللَّهِ عَلَيْهِ، وَ الذُّلُّ اللَّازِمُ، وَ فَسَادُ الْعَيْشِ، وَ أَنَّ الْفَارَّ لَا يَزِيدُ فِي عُمُرِهِ وَ لَا يُرْضِي رَبَّهُ، فَمَوْتُ الرَّجُلِ مَحْقاً قَبْلَ إِتْيَانِ هَذِهِ الْخِصَالِ، خَيْرٌ مِنَ الرِّضَى بِالتَّلَبُّسِ بِهَا وَ الْإِقْرَارِ عَلَيْهَا). (مستدرك وسائل ١١/ ٧١، ح ١٢٤٥٥)
«زيد بن وهب» گويد: على (ع) در جنگ صفين، چون جناح راست سپاه خود را ديد كه [بر اثر حمله دشمن‌] به اردوگاه و مقر خود بازگشت، و آن‌گاه به مواضع جديدى كه دشمن به دست آورده بود حمله كرد و مجدداً آن‌ها را به مواضع قبلى‌شان برگرداند، به سوى آنان آمد و فرمود: من شاهد عقب‌نشينى [تاكتيكى‌] و سپس حمله‌ورشدنتان به دشمن بودم. ديدم كه جفاكاران ستم‌پيشه و باديه‌نشينان اهل شام شما را در هم پيچيده و راندند، و حال آن كه شما برازندگان، و برگزيدگان عرب، و قاريان قرآن در دل شب هستيد. وقتى ديگران گمراه بودند، شما مردم را به سوى حق، فرامى‌خوانديد، پس اگر بعد از پشت كردن، روى به ميدان نمى‌آورديد و بعد از عقب‌نشينى، بر دشمن نمى‌تاختيد، كيفر و گناه كسى كه روز حمله، پشت به دشمن و فرار مى‌كند بر شما لازم مى‌شد و بى‌ترديد نابود شده بوديد، ولى آن‌گاه اندكى شادمانى‌ام باز آمد، و مقدارى آسوده‌خاطر شدم و دردهاى سينه‌ام درمان يافت كه‌