مَرَّةً أُخْرَى، وَ أَحْلَلْتُ لَكُمُ الْكُرَاعَ وَ السِّلَاحَ وَ حَرَّمْتُ الذَّرَارِيَّ فَأَيُّكُمْ يَأْخُذُ عَائِشَةَ زَوْجَةَ النَّبِيِّ (ص) فِي سَهْمِهِ؟) قَالُوا: (... وَ أَمَّا قَوْلِي بِصِفِّينَ: اقْتُلُوهُمْ مُوَلِّينَ وَ مُدْبِرِينَ وَ نِيَاماً وَ أَيْقَاظاً، وَ أَجْهِزُوا عَلَى كُلِّ جَرِيحٍ، وَ مَنْ أَلْقَى سِلَاحَهُ فَاقْتُلُوهُ، وَ مَنْ أَغْلَقَ بَابَهُ فَاقْتُلُوهُ، وَ أَحْلَلْتُ لَكُمْ سَبْيَ الْكُرَاعِ وَ السِّلَاحِ وَ سَبْيَ الذَّرَارِيِّ، وَ ذَاكَ حُكْمُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ، لِأَنَّ لَهُمْ دَارَ حَرْبٍ قَائِمَةً، وَ إِمَاماً مُنْتَصِباً يُدَاوِي جَرِيحَهُمْ وَ يُعَالِجُ مَرِيضَهُمْ، وَ يَهَبُ لَهُمُ الْكُرَاعَ وَ السِّلَاحَ، وَ يُعِيدُهُمْ إِلَى قِتَالِكُمْ كَرَّةً بَعْدَ كَرَّةٍ، وَ لَمْ يَكُونُوا بَايَعُوا فَيَدْخُلُونَ فِي ذِمَّةِ الْبَيْعَةِ وَ الْإِسْلَامِ، وَ مَنْ خَرَجَ مِنْ بَيْعَتِنَا فَقَدْ خَرَجَ مِنَ الدِّينِ، وَ صَارَ مَالُهُ وَ ذَرَارِيُّهُ بَعْدَ دَمِهِ حَلَالًا) قَالُوا لَهُ: صَدَقْتَ وَ أَصَبْتَ، وَ أَخْطَأْنَا، وَ الْحَقُّ وَ الْحُجَّةُ لَكَ ... الْخَبَرَ.
(مستدرك الوسائل ١١/ ٥٩ ح ١٢٤٢٥)
«ابوبصير» روايت كرده كه امام صادق (ع) در ضمن حديثى طولانى- در مورد سرگذشت نهروانيان ...- فرمود: على (ع) به آنان فرمود: به من بگوييد شما چه چيز را بر من بد و ناپسند دانسته‌ايد؟
گفتند: نخست اين كه حكم‌هايى صادر كرده‌اى كه ما قبول نداريم و هركدام از آنها مدركى است كه كشتن تو را بر ما حلال مى‌سازد! از آن‌جمله ...
تا آن‌كه گفتند: و اما بعد: در جنگ جمل، تو درباره دشمن، حكمى صادر كردى كه‌در صفين با همان حكم، مخالفت ورزيدى. در آن روز به ما گفتى كسانى را كه پشت به دشمن كرده در حال گريزند، هم‌چنين افرادى كه در حالت به خواب رفتن هستند، و اشخاصى را كه در حال بيدار شدند و به شما كارى ندارند نكشيد و زخمى‌ها را تمام‌كش نكنيد و هركه سلاحش را كنار گذاشت در امان است، و كسى‌