٥٤٢- ٣٤٥- عَنْ عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ نُمَيْرِ بْنِ وَعْلَةَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ قَالَ: لَمَّا أَسَرَ عَلِيٌّ (ع) أَسْرَى يَوْمَ صِفِّينَ فَخَلَّى سَبِيلَهُمْ أَتَوْا مُعَاوِيَةَ وَ قَدْ كَانَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ يَقُولُ لِأَسْرَى أَسَرَهُمْ مُعَاوِيَةُ: اقْتُلْهُمْ، فَمَا شَعَرُوا إِلَّا بِأَسْرَاهُمْ قَدْ خَلَّى سَبِيلَهُمْ عَلِيٌّ (ع) فَقَالَ مُعَاوِيَةُ: يَا عَمْرُو لَوْ أَطَعْنَاكَ فِي هَؤُلَاءِ الْأَسْرَى لَوَقَعْنَا فِي قَبِيحٍ مِنَ الْأَمْرِ، أَ لَا تَرَى قَدْ خَلَّى سَبِيلَ أَسْرَانَا فَأَمَرَ بِتَخْلِيَةِ مَنْ فِي يَدَيْهِ مِنْ أَسْرَى عَلِيٍّ وَ قَدْ كَانَ عَلِيٌّ (ع) إِذَا أَخَذَ أَسِيراً مِنْ أَهْلِ الشَّامِ خَلَّى سَبِيلَهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ قَدْ قَتَلَ مِنْ أَصْحَابِهِ أَحَداً فَيَقْتُلُهُ بِهِ فَإِذَا خَلَّى سَبِيلَهُ، فَإِنْ عَادَ الثَّانِيَةَ قَتَلَهُ وَ لَمْ يُخَلِّ سَبِيلَهُ، وَ كَانَ (ع) لَا يُجْهِزُ عَلَى الْجَرْحَى وَ لَا عَلَى مَنْ أَدْبَرَ بِصِفِّينَ لِمَكَانِ مُعَاوِيَةَ.
(بحارالانوار ٩٧/ ٣٩، ح ٣٩)
عمر بن سعد از نمير بن وعله شعبى نقل مى‌كند كه گفت: هنگامى كه على (ع) تعدادى از سربازان شام را اسير كرد، پس از مدتى آن‌ها را آزاد ساخت و آن‌ها پيش معاويه رفتند. (از طرف ديگر)، عمرو عاص درباره اسيرانى كه معاويه به اسارت گرفته بود مى‌گفت: آن‌ها را بكش. وقتى على (ع) اسيران سپاه شام را آزاد كرد. معاويه خطاب به عمروعاص گفت: اى عمرو، اگر بنا به خواسته تو ما اسراى على را مى‌كشتيم [نزد مردم‌] ضايع مى‌شديم، مگر نمى‌بينى كه على اسراى ما را آزاد كرده است. پس معاويه دستور داد سربازانى را كه از سپاه على (ع) در نزدشان اسير بودند، آزاد كردند.
[به‌طور كلى‌] سيره على (ع) چنين بود، هنگامى كه از اهل شام اسيرى مى‌گرفت، او را آزاد مى‌كرد مگر اين كه آن اسير فردى از افراد آن حضرت را كشته باشد كه در آن صورت او را [به قصاص‌] مى‌كشت. پس هنگامى كه اسيرى را آزاد مى‌كرد، در صورتى كه دوباره- پس از آزادى- به ميدان جنگ مى‌آمد و اسير مى‌شد،