٣٣٧- ١٤٠- مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) فِي السَّبْيِ يَأْخُذُ الْعَدُوُّ مِنَ الْمُسْلِمِينَ فِي الْقِتَالِ مِنْ أَوْلَادِ الْمُسْلِمِينَ أَوْ مِنْ مَمَالِيكِهِمْ فَيَحُوزُونَهُ، ثُمَّ إِنَّ الْمُسْلِمِينَ بَعْدُ قَاتَلُوهُمْ فَظَفِرُوا بِهِمْ وَ سَبَوْهُمْ وَ أَخَذُوا مِنْهُمْ، مَا أَخَذُوا مِنْ مَمَالِيكِ الْمُسْلِمِينَ وَ أَوْلَادِهِمُ الَّذِينَ كَانُوا أَخَذُوهُمْ مِنَ الْمُسْلِمِينَ كَيْفَ يُصْنَعُ بِمَا كَانُوا أَخَذُوهُ مِنْ أَوْلَادِ الْمُسْلِمِينَ وَ مَمَالِيكِهِمْ؟ قَالَ: فَقَالَ: أَمَّا أَوْلَادُ الْمُسْلِمِينَ فَلَا يُقَامُونَ فِي سِهَامِ الْمُسْلِمِينَ، وَ لَكِنْ يُرَدُّونَ إِلَى أَبِيهِمْ وَ أَخِيهِمْ وَ إِلَى وَلِيِّهِمْ بِشُهُودٍ، وَ أَمَّا الْمَمَالِيكُ فَإِنَّهُمْ يُقَامُونَ فِي سِهَامِ الْمُسْلِمِينَ فَيُبَاعُونَ وَ تُعْطَى مَوَالِيهِمْ قِيمَةَ أَثْمَانِهِمْ مِنْ بَيْتِ مَالِ الْمُسْلِمِينَ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ٣٥، ح ٢٠٠٦٠؛ تهذيب الاحكام، ٦/ ١٥٩)
«هشام‌بن سالم» از يكى از اصحاب امام صادق (ع) روايت كرده كه (شخصى از آن حضرت پرسيد:) چه مى‌فرماييد در مورد بردگانى كه در جنگ، دشمن از فرزندان مسلمين يا از بردگان‌شان به اسارت گرفته و آنان را زير نفوذ خود درآورده است. سپس مسلمانان به جنگ آن‌ها آمدند و بر آن‌ها چيره شدند و همگى را اسير كردند و هر آنچه را از بردگان و فرزندان مسلمانان كه برده بودند از آنان بازپس گرفتند، اكنون حكم‌شان چيست؟ راوى گويد:
امام (ع) فرمود: اما فرزندان مسلمان‌ها، جزو غنيمتِ مسلمانان وارد نمى‌شوند و به آغوش پدران و برادران و سرپرستان شرعى‌شان- كه شاهدى بر آن دارند- برگردانده مى‌شوند.
اما بردگان، در سهام مسلمين قرار داده مى‌شوند و فروخته مى‌شوند، و بهاى آنان از خزانه‌دولت اسلامى به‌مولاهاى ايشان پرداخته مى‌شود.