بِإِنْفَاقِ الْمُهَجِ يَصِلُ الْعَبْدُ إِلَى بِرِّ حَبِيبِهِ وَ قُرْبِهِ‌ شهادت:
آثار ١ ٣٦٤- ١٦٧- الْقَاضِي نُعْمَانُ فِي دَعَائِمِ الْإِسْلَامِ: عَنْ عَلِيٍّ (ص)، أَنَّهُ قَالَ:
«الْجِهَادُ فَرْضٌ عَلَى جَمِيعِ الْمُسْلِمِينَ»، لِقَوْلِ اللَّهِ: «كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتالُ»، فَإِنْ قَامَتْ بِالْجِهَادِ طَائِفَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، وَسِعَ سَائِرَهُمُ التَّخَلُّفُ عَنْهُ، مَا لَمْ يَحْتَجِ الَّذِينَ يَلُونَ الْجِهَادَ إِلَى الْمَدَدِ، فَإِنِ احْتَاجُوا لَزِمَ الْجَمِيعَ أَنْ يُمِدُّوا حَتَّى يَكْتَفُوا، قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ:
«وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً»، وَ إِنْ دَهِمَ أَمْرٌ يُحْتَاجُ فِيهِ إِلَى جَمَاعَتِهِمْ نَفَرُوا كُلُّهُمْ، قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: «انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالًا وَ جاهِدُوا بِأَمْوالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ».
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١٤، ح ١٢٢٩٧)
«قاضى نعمان» در كتاب «دعايم الاسلام» از على (ع) روايت كرده كه فرمود: (خداوند، جهاد را بر تمامى مسلمانان واجب كرده است، به دليل فرموده خدا: «جهاد و نبرد در راه خدا براى شما مقدر گرديده است.» (بقره/ ٢١٦)
پس چنانچه گروهى از مسلمانان جهاد را به پا داشتند، تا زمانى كه نياز به كمك ندارند، بر ديگران جايز است كه به جهاد نروند ولى چنانچه نيازمند يارى باشند بر همه لازم است تا حد كفايت به آنان مدد رسانند. خداوند فرموده است: «مؤمنان، حق ندارند همگى كوچ كنند» (توبه/ ١٢٢)
و اگر پيش‌آمد فوق العاده‌اى كه در آن به حضور تمامى مسلمين نياز بود رخ داد، همگى بايد بسيج شوند. خداوند فرموده است: «به سوى نبرد بسيج شويد، خواه بر شما آسان باشد، يا دشوار و در راه خدا به مال و جان، جهاد كنيد.» (توبه/ ٤١)