١. آغاز نكردن جنگ از سوى ارتش اسلام: رزمندگان اسلام هيچ گاه آغاز گر جنگ نيستند، آنگاه كه دشمن جنگ را شروع كرد، ارتش اسلام وارد نبرد مى‌شود. اين سفارش امام على (ع) به ارتش اسلام در جنگ صفين است، فردا كه با اين قوم روبه‌رو شديد، آغازگر جنگ نباشد تا آنان شروع‌كنند.
إِذَا لَقِيتُمْ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ غَداً فَلَا تُقَاتِلُوهُمْ حَتَّى يُقَاتِلُوكُمْ‌ ٢. يورش به دشمن بعد از آغاز جنگ از طرف او: اگر دشمن جرقه جنگ را زد و جنگ را آغاز كرد، نبايد به او مهلت داد، بايد به سرعت بر مواضع او يورش برد و مردانه جنگيد.
فَإِنْ بَدَءُوكُمْ فَانْهُدُوا إِلَيْهِمْ‌ ٣. حفظ آرامش و وقار به هنگام عمليات و حمله به دشمن: آرامش روحى و وقار نشان از صلابت و توان رزمى بالاى رزمندگان است. اين سفارش اميرمؤمنان (ع) است كه‌لشكر اسلام به‌هنگام حمله به‌دشمن آرامش روحى و وقار را حفظ كند و در گفتار و رفتار سنجيده عمل نمايد.
وَ عَلَيْكُمُ السَّكِينَةَ وَ الْوَقَارَ ٤. رفع ترس به هنگام نبرد با فشردن دندان‌ها به هم: از كارهايى كه موجب اعتماد به نفس و دورى ترس و قوت و قدرت مى‌شود، فشردن دندانها به روى يكديگر به هنگام حمله به دشمن است.
امام على (ع) فرمود: دندان‌ها را به هم بفشريد كه با اين عمل شمشيرها براى شكافتن جمجمه‌هاى دشمن كارى‌ترى و موجب كاهش ضربات شمشير دشمن بر شما مى‌شود.
وَ عَضُّوا عَلَى الْأَضْرَاسِ فَإِنَّهُ أَنْبَى لِلسُّيُوفِ عَنِ الْهَامِ‌ ٥. عدم غفلت از دشمن در تمام شرايط و رعايت هوشيارى: رزمندگان در هر حال و شرايط مى‌بايست به دشمن بينديشند و از خطوط حسّاس دشمن غفلت نورزند، متمركز حركات دشمن باشند و از چرخاندن چشم به‌اين سو و آن سو كه‌موجب غفلت مى‌شود، بپرهيزند. و چشم‌ها را از اطراف فرو بندند تا تمركز آنان به هم نخورد.
وَ غُضُّوا الْأَبْصَارَ ٦. آماده باش كامل هنگام هجوم به دشمن: رزمندگان بايد به هنگام حمله،