پس، از اهل ذمه‌اى كه در «دار الاسلام» هستند، هرگز چيزى پذيرفته نمى‌شود جز جزيه يا مرگ. و اموال آنان غنيمت محسوب مى‌شود و فرزندان‌شان اسير گرفته مى‌شوند، (اما) در صورتى كه جزيه را بپذيرند؛ به اسارت بردن آن‌ها و اموالشان بر ما حرام و تزويج با زنانشان بر ما حلال است. و آن دسته از اهل ذمه كه در «دار الحرب» هستند، اسير گرفتن‌شان بر ما جايز و ازدواج با زنانشان بر ما حرام است؛ و از آن‌ها قبول نمى‌شود جز پذيرش اسلام با پرداخت جزيه و يا مرگ.
شمشير سوم، شمشيرى است براى جنگ با مشركان عجم، كه منظور از عجم: ترك، ديلم و خزر است. خداوند عزوجل در اول سوره‌اى (توبه) كسانى را كه كافر شدند، نام برده، داستان آن‌ها را بيان كرده و سپس فرموده است:
«گردن‌هاى‌شان را بزنيد (و اين كار را همچنان ادامه دهيد) تا دشمن را به اندازه كافى درهم بكوبيد؛ در اين هنگام اسيران را محكم ببنديد، سپس يا بر آنان منت گذاريد (يا آزادشان كنيد) يا در برابر آزادى از آنان فديه بگيريد؛ تا زمانى كه جنگ، بار سنگين خود را بر زمين نهد. (آن‌گاه امام (ع) در ادامه) فرموده خداوند «فاما منا بعد» يعنى بعد از اسارت آن‌ها «و اما فداء»؛ يعنى سرخريد (و سربها) بين كفار و مسلمانان. پس از آن‌ها جز مرگ يا پذيرش اسلام قبول نمى‌شود و ازدواج با زنانشان بر ما حلال نيست تا هنگامى كه در «دار الحرب» هستند.
اما سيف مكفوف؛ جنگ با اهل بغى و تاويل است.
خداوند فرمود: «و هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به نزاع و جنگ پردازند آن‌ها را آشتى دهيد؛ و اگر يكى از آن دو، نسبت به ديگرى تعدى كند، با گروه متجاوز پيكار كنيد تا به فرمان خدا بازگردد.»