هرگز كاسته نخواهد شد تا وقتى كه خورشيد از مغرب طلوع كند.
پس هنگامى كه خورشيد از مغرب طلوع كند در آن روز تمام مردم در امنيت به سر مى‌برند. در آن هنگام «ايمان آوردنِ افرادى كه قبلًا ايمان نياورده‌اند يا در ايمانشان عمل نيكى انجام نداده‌اند، به حالشان سودى نخواهد داشت ...».
و يكى ديگر از شمشيرها، «سيف مكفوف» است. [كه در چند سطر بعد توضيح آن خواهد آمد] و يكى ديگر از اين شمشيرها، شمشيرى است كه در نيام ما باشد و بيرون آوردن آن، وظيفه ما نيست (اما) حكم آن به دست ماست. امّا آن شمشيرهاى سه‌گانه: يكى از آن‌ها براى جنگ با مشركان عرب است. خداوند (در قرآن) فرمود:
«مشركان را هر جا يافتيد به قتل برسانيد و آن‌ها را اسير سازيد و محاصره كنيد و در كمينگاه آن‌ها بنشينيد.» پس اگر توبه كردند امام (ع) فرمود: يعنى ايمان آوردند- و نماز به پا داشتند و زكات پرداختند، برادران دينى شما خواهند بود. (توبه/ ١١)
بنابراين از مشركان جز مرگ يا داخل شدن در اسلام پذيرفته نمى‌شود [و در صورتى كه اسلام نياورند] بر اساس سنت و روش پيامبر (ص) اموال‌شان غنيمت محسوب مى‌شود و فرزندانشان به اسارت درمى‌آيند؛ زيرا آن حضرت، آن‌ها را اسير مى‌گرفت؛ مى‌بخشيد يا از آن‌ها فديه (سربها) قبول مى‌كرد.
شمشير دوم درباره «اهل ذمه» (: اهل كتاب) است. خداوند در (قرآن) فرمود: «وقولوا للناس حسنا» (بقره/ ٨٣) اين آيه درباره اهل ذمه نازل شد، اما اين آيه، با آيه ديگرى نسخ شد و آن آيه اين است:
«با كسانى از اهل كتاب كه نه به خداوند يا روز جزا ايمان دارند، و نه آنچه را خدا و رسولش تحريم كرده حرام مى‌شمرند، و نه آيين حق را مى‌پذيرند، پيكار كنيد تا زمانى كه با خضوع و تسليم، جزيه را به دست خود بپردازند.»