نباشد: چنانچه دشمن به مسلمانان پيشنهاد صلح داد و در آن مكرى نبود، مسلمانان نبايد آن را رد نمايند؛ چرا كه در پناه صلح واقعى، جامعه اسلامى به آسايش و رفاه و امنيت مى‌رسد و از شدت فشار بر نظاميان نيز كاسته مى‌شود.
وَ لَا تَدْفَعَنَّ صُلْحاً دَعَاكَ إِلَيْهِ عَدُوُّكَ فَإِنَّ فِي الصُّلْحِ دَعَةً لِلْجُنُودِ، وَ رَخَاءً لِلْهُمُومِ، وَ أَمْناً لِلْبِلَادِ ٢. استفاده از فرصت براى حمله به دشمن در صورت‌كسب قدرت: اگر دشمن پيمانى را تحميل كرد و از روى ضعف و ناچارى به آن تن داده شد، اعتبار چندانى ندارد، اگر مسلمانان از جانب دشمن فرصتى به دست آوردند و قدرت و توانايى يافتند، مى‌توانند يك جانبه پيمان را لغو كنند و به دشمن اعلام نمايند. و براى كوبيدن دشمن از خداوند مدد بگيرند.
فَإِنْ أَمْكَنَتْكَ الْقُدْرَةُ وَ الْفُرْصَةُ مِنْ عَدُوِّكَ، فَانْبِذْ عَهْدَهُ إِلَيْهِ‌ ٣. مراقبت شديد و حفظ هوشيارى در صورت صلح با دشمن: نيروهاى رزمى در زمان صلح مى‌بايست بيش از هر زمانى هوشيار باشند و حركات و فعل و انفعالات دشمن را زير نظر بگيرند. چه بسا كه صلح، ترفند و تاكتيكى بيش از جانب دشمن نبوده و او مى‌خواسته از اين طريق مسلمانان را فريب داده و آمادگى رزمى را از آنان سلب نمايند. امام (ع) مى‌فرمايد: بسيار مواظب دشمن باش، زيرا چه بسا مكر و فريبى در پيشنهاد صلح باشد.
وَ كُنْ أَشَدَّ مَا تَكُونُ لِعَدُوِّكَ حَذَراً عِنْدَ مَا يَدْعُوكَ إِلَى الصُّلْحِ، فَإِنَّ ذَلِكَ رُبَّمَا يَكُونُ مَكْراً وَ خَدِيعَةً ٤. وفادارى نسبت به پيمان: اگر فرمانده ارتش اسلام پيمان و قراردادى، طبق مصالح اسلام، با دشمن امضاء كرد مى‌بايست به آن وفادار بماند و به تعهداتى كه داده امين باشد.
وَ إِذَا عَاهَدْتَ فَحُطْ عَهْدَكَ بِالْوَفَاءِ، وَ ارْعَ ذِمَّتَكَ بِالْأَمَانَةِ وَ الصِّدْقِ‌ پيمان:
وفاى به ٤ حمله:
شرايط به دشمنان ٢ دشمنان: