امام (ع) فرمود: آيا نظرت بر اين است كه چهار پنجم باقى ميان تمام افرادى كه براى آن غنائم در ميدان كارزار بوده‌اند [اعم از باديه نشينان و شهر نشينان‌] تقسيم شود؟
گفت: آرى.
امام (ع) فرمود: در اين صورت يقينا بر خلاف سيره رسول خدا (ص) عمل كرده‌اى (اگر نظر مرا نمى‌پسندى) از فقها و بزرگان مردم مدينه بپرس تا ميان من و تو، داورى كنند.
آنان همگى بدون خلاف، رأى‌شان اين است كه پيامبر خدا (ص) با باديه‌نشينان و بيابانگردان مصالحه كرد بر اين كه آن‌ها را در محيط زندگى خودشان واگذارد، كه به مدينه نيايند به اين شرط كه اگر پيغمبر (ص) از جانب دشمن مورد حمله قرار گرفت، آن‌ها براى دفع دشمن، در جنگ شركت كنند و به همراه سپاه اسلام با دشمن بجنگند. اما در قسمت بيت‌المال بهره‌اى نداشته باشند. و تو مى‌گويى غنيمت به دست آمده بين همه رزمندگان تقسيم مى‌شود؛ بنابراين بى‌ترديد با پيامبر خدا (ص) در تمامى آنچه درباره سيره آن حضرت درباره نبردش با مشركان گفته‌اى، مخالفت ورزيده‌ا جهاد در آيينه روايت(ج‌٢) ٢٦٥ كتاب پنجم: وسائل الشيعه‌ ى.
١. پيمان همكارى نظامى ميان پيامبر (ص) و اعراب باديه نشين: پيامبر اسلام (ص) با اعراب مسلمان باديه نشين كه تن به مهاجرت به دارالاسلام ندادند، پيمان نظامى بست و با آنان چنين مصالحه كرد:
آنان در ديار خود بمانند، به اين شرط كه وقتى مسلمانان مورد تهاجم دشمن قرار گرفتند، به يارى آنان بشتابند، ولى سهمى از غنائم جنگى نداشته باشند.
عَلَى أَنْ يَدَعَهُمْ فِي دِيَارِهِمْ وَ لَا يُهَاجِرُوا ...
وَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْقِسْمَةِ نَصِيبٌ‌ باديه نشينان:
پيمان نظامى با ١؛ محروميت از غنايم جنگى ١