«مروان‌بن حكم» گفت: چون على (ع) ما را در جنگ بصره شكست داد، اموال مردم (بصره) را به خودشان برگرداند و هركس بيّنه‌اى مى‌آورد، به او عطا مى‌كرد و كسى هم كه بيّنه اقامه نمى‌كرد، او را قسم مى‌داد. در اين ميان يك نفر از ياران آن حضرت گفت: اى اميرمؤمنان! غنائم و اسرا را بين ما تقسيم كن و چون افراد زيادى اين سخن را بيان [و تكرار] كردند، حضرت فرمود: كدام‌يك از شما ام‌المؤمنين (يعنى عايشه) را به عنوان سهم خود مى‌گيرد؟ پس، همه از سخن خود صرف‌نظر كردند.
حكم و تصميم‌گيرى در مورد غنايم باقى مانده از دشمن، بر عهده فرماندهى كل قوا مى‌باشد، در زمان رسول خدا (ص) و امام على (ع)، طبق نظر و اجازه آنان عمل مى‌شد و كسى حق اظهار نظر نداشت.
١. استرداد اموال بغات به صاحبان آنها: حكم اموال و غنايم كه از شورشيان و بغات به دست مى‌آيد، بر عهده امام و فرماندهى كل قوا مى‌باشد. و كسى حق تصميم‌گيرى ندارد.
در جنگ جمل كه دشمن از هم پاشيده شده و شكست خورد. امام على (ع) به ياران خود دستور داد اموال و غنايم را به صاحبان آنها بازگردانند. هر كس نشانه و بيّنه و دليلى بر مالكيت چيزى ارائه مى‌كرد، آن را پس مى‌گرفت و اگر دليلى نداشت، قسم مى‌خورد و به اموال خود مى‌رسيد.
برخى از ياران امام على (ع) كه مايل به تقسيم غنايم و اموال- و از جمله اسيران- بودند. امام با استدلال قوى خود، آنان را قانع كرد كه اموال و غنايم بغات بايد به صاحبانشان بازگردد. امام فرمود: كدام يك از شما راضى است كه ام‌المؤمنين (عايشه)
جهاد در آيينه روايت(ج‌٢) ٢١٢ كتاب پنجم: وسائل الشيعه‌ در سهم او قرار گيرد؟! فَقَالَ لَهُ قَائِلٌ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ اقْسِمِ الْفَيْ‌ءَ بَيْنَنَا وَ السَّبْيَ ... قَالَ أَيُّكُمْ يَأْخُذُ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ فِي سَهْمِهِ فَكَفُّوا امام على (ع):
سيره ١