٢٣٣- ٣٦- مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإِسْنَادِهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَهْزِيَارَ قَالَ كَتَبَ رَجُلٌ مِنْ بَنِى هَاشِم إِلَى أَبِي جَعْفَرٍ الثَّانِي (ع) إِنِّي كُنْتُ نَذَرْتُ نَذْراً مُنْذُ سِنِينَ أَنْ أَخْرُجَ إِلَى سَاحِلٍ مِنْ سَوَاحِلِ الْبَحْرِ إِلَى نَاحِيَتِنَا مِمَّا يُرَابِطُ فِيهِ الْمُتَطَوِّعَةُ نَحْوَ مُرَابَطَتِهِمْ بِجَدَّةَ وَ غَيْرِهَا مِنْ سَوَاحِلِ الْبَحْرِ أَفَتَرَى جُعِلْتُ فِدَاكَ أَنَّهُ يَلْزَمُنِي الْوَفَاءُ بِهِ أَوْ لَايَلْزَمُنِي أَوْ أَفْتَدِي الْخُرُوجَ إِلَى ذَلِكَ بِشَي‌ءٍ مِنْ أَبْوَابِ الْبِرِّ لِأَصِيرَ إِلَيْهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَكَتَبَ إِلَيْهِ بِخَطِّهِ وَ قَرَأْتُهُ إِنْ كَانَ سَمِعَ مِنْكَ نَذْرَكَ أَحَدٌ مِنَ الُمخَالِفِينَ فَالْوَفَاءُ بِهِ إِنْ كُنْتَ تَخَافُ شُنْعَتَهُ وَ إِلَّا فَاصْرِفْ مَا نَوَيْتَ مِنْ ذَلِكَ فِي أَبْوَابِ الْبِرِّ وَفَّقَنَا اللَّهُ وَ إيَّاكَ لِمَا يُحِبُّ وَ يَرْضَى‌ (وسائل الشيعه ١٥/ ٣٢، ح ١٩٩٤٦؛ تهذيب الاحكام ٦/ ١٢٦).
«على بن مهزيار» گويد: مردى از بنى هاشم به حضرت جواد (ع) نامه‌اى نوشت كه من حدود دو سال پيش نذر كرده بودم، به يكى از سواحل دريا كه اطراف خودمان است بروم؛ جايى كه اشخاص، داوطلبانه به دلخواه خود براى جهاد به آن‌جا مى‌روند و مرزبانى مى‌كنند مانند مرزبانى كردن آنان در (ساحل) جده و سواحل ديگر.
اكنون به نظر شما- كه من فدايت گردم- عمل كردن به آن نذر بر من واجب است، يا چيزى بر عهده من نيست؛ و آيا مى‌توانم با صرف كردن پولى در كارهاى خير، خويشتن را از رفتن به آن مرزها باز دارم؟ حكمش را بيان فرماييد تا به خواست خدا به آن عمل كنم. امام (ع) در پاسخش به خط خود نوشت و من آن را خواندم:
اگر نذر تو را يكى از مخالفان شنيده باشد و تو مى‌ترسى كه انكار آن را نسبت به تو زشت بداند (به نذر خود عمل كن) وگرنه عمل كن به آنچه را كه در نيت داشته‌اى در كارهاى نيك؛ خداوند ما و شما را به آنچه دوست مى‌دارد و مورد رضاى اوست، توفيق دهد.