أَنَّكَ لَوْ كُنْتَ فِي فَمِ أَسَدٍ لَدَخَلْتُ مَعَكَ، فَكَتَبَ إِلَيْهِ: أَنَّ هَذَا الْمَالَ لِمَنْ جَاهَدَ عَلَيْهِ، وَ لَكِنْ هَذَا مَالِي بِالْمَدِينَةِ فَأَصِبْ مِنْهُ مَا شِئْتَ.
(بحارالانوار ٩٧/ ٥٨، ح ٣)
به نقل از كتاب «الغارات» ابراهيم بن محمد ثقفى گويد: اسامة بن زيد، شخصى را نزد امير مؤمنان (ع) فرستاد و از آن حضرت مقدارى از غنايم جنگى را طلب كرد و گفت: تو مى‌دانى كه من آدم شجاع و نترسى هستم و اگر تو حتى داخل دهان شيرى هم بشوى من هم با تو داخل مى‌شوم.
على (ع) در جوابش نوشت: اين مالى كه تو (از من) تقاضا كرده‌اى براى كسى است كه جهاد كرده و آن را به دست آورده است. ولى اموال شخصى من در اين شهر است، (بيا) و هرچه مى‌خواهى از آن بردار.
١. غنايم جنگى ويژه جهاد گران: غنايم جنگى از آن كسانى است كه در جنگ شركت كرده‌اندو يا در جبهه در كارهاى مربوط به جنگ (مانند پشتيبانى و ...) فعال بوده‌اند. و آنها كه در جبهه يا پشت جبهه (آماده) نبوده‌اند ولو اينكه انسان‌هاى شجاعى باشند سهمى در غنايم ندارند. اين حكم مربوط به صدر اسلام بود. ولى حكم غنايم در شرايط فعلى ما به حكم ولى امر و فرماندهى كل قوا باز مى‌گردد.
بَعَثَ أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ (ع) أَنِ ابْعَثْ عَلَيَّ بِعَطَائِي ... فَكَتَبَ إِلَيْهِ: أَنَّ هَذَا الْمَالَ لِمَنْ جَاهَدَ عَلَيْهِ‌ غنائم جنگى:
اختصاص به مجاهدان ١ ٥٧٥- ٣٧٨- ب: أَبُو الْبَخْتَرِيِّ عَنِ الصَّادِقِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ قَالَ: إِذَا وُلِدَ الْمَوْلُودُ فِي أَرْضِ الْحَرْبِ أُسْهِمَ لَهُ.
(بحارالانوار، ٩٧/ ٥٥، ح ٣؛ قرب الاسناد/ ٦٥)