پس چون آيه نازل شد، رسول خدا (ص) فرمود: ميان شما كسى است كه بعد از من بر اساس تاويل مى‌جنگد همان گونه كه من بر اساس (نص صريح) قرآن جنگيدم. از پيامبر (ص) سؤال شد او چه كسى است؟ فرمود: وصله كننده كفش؛ يعنى اميرالمؤمنين (ع). (در اين هنگام) «عمار (با اشاره به پرچمى كه در دستش بود) گفت: من با اين پرچم همراه پيامبر اسلام در سه جنگ حضور داشته و جنگيده‌ام و اين جنگ (صفين) چهارمين جنگ است. (عمار در ادامه مى‌گويد:) قسم به خدا اگر ما را به اندازه‌اى بزنند كه به منطقه «مسعفات» برسيم يقين داريم كه بر حقيم و آن‌ها بر باطل‌اند.
سيره‌ جهاد در آيينه روايت(ج‌٢) ٦١ كتاب پنجم: وسائل الشيعه‌ و روش حضرت امير در جنگ با بغات، همان سيره پيامبر در برخورد با اهل مكه در فتح آن ديار است. پيامبر خدا (ص) كسى را از اهل مكه، اسير نكرد، بلكه فرمود: هر كسى درِ خانه‌اش را ببندد و يا سلاحش را زمين گذارد، در امان است. و حضرت امير (ع) نيز در جنگ بصره (جمل) همين را فرمود. (آن حضرت) اعلام كرد: زن و بچه آن‌ها را اسير نگيريد؛ با مجروحان كارى نداشته باشيد و فراريان را تعقيب نكنيد و (آن گاه فرمود:) كسى كه درِ خانه‌اش را ببندد و يا سلاحش را زمين گذارد، در امان است.
امام باقر (ع) در ادامه فرمود: و اما سيف در نيام، همان شمشيرى است كه قانون قصاص با آن اجرا و اقامه مى‌شود. خدا فرمود:
«جان در مقابل جان و چشم در مقابل چشم قصاص مى‌شود.» كه از نيام كشيدن اين شمشير قصاص به اولياى مقتول بستگى دارد ولى حكم آن از جانب ماست. (امام باقر (ع) در پايان فرمود):
اين‌ها شمشيرهايى هستند كه خداوند حضرت محمد (ص) را به آن‌ها مبعوث فرمود؛ پس هر كسى اين شمشيرها يا احكام آن‌ها را