چنين نيست. (زيرا) جهاد (به معناى) پرهيز از محارم و جنگيدن با دشمن است. و چه بسا مردمى كه خوب بجنگند و هدفى جز براى نام و پاداش ندارند. و مردى هم (خوب) بجنگد چون منش دليرى و شجاعت دارد و حمايت مى‌كند از كسى كه او را مى‌شناسد يا نمى‌شناسد و چه بسا كسى كه ترسو است و (حتى) پدر و مادرش را نيز تسليم دشمن مى‌كند. و جز اين نيست كه (آن‌چه گفتم) نمونه‌اى است وگرنه يك نوع مردن مقدر (همه) است. و هر فردى همان نتيجه‌اى را مى‌برد كه براى آن جنگيده است. و سگ هم براى دفاع از صاحبش مى‌جنگد.
١. جهاد واقعى: جهاد در راه خدا آن است كه جهادگر از محرمات بپرهيزد و در ميدان رزم با دشمنان خدا مبارزه كند.
صرف اين كه مردى ادعا كند جهاد كرده ولى فاقد دو ويژگى ياد شده باشد، مجاهد خوانده نمى‌شود. هر كس به هر نيتى بجنگد پاداش همان را دريافت مى‌كند.
إِنَّمَا الْجِهَادُ اجْتِنَابُ الَمحَارِمِ وَ مُجَاهَدَةُ الْعَدُوِّ ... وَ كُلُّ امْرِئٍ عَلَى مَا قَاتَلَ عَلَيْهِ‌ ٢. جنگيدن براى نام و مال: گروهى در جبهه نبرد با دشمنان مى‌جنگند، خوب هم مى‌جنگند، اما نه براى خدا بلكه به خاطر نام و نشان و رسيدن به غنايم و مال دنيا، چنين كسانى‌از پاداش اخروى محروم هستند.
... لَا يُرِيدُونَ إِلَّا الذِّكْرَ وَ الْأَجْرَ ٣. جنگيدن به خاطر شجاعت و دليرى: برخى دليرند و شجاع وبرخوردار از روحيه جنگجويى. اينان به خاطر منش دليرى و شجاعت با دشمن مى‌جنگند و از ديگران حمايت مى‌كنند؛ چه او را بشناسند يا او را نشناسند. برايشان مهم نيست كه از چه كسى حمايت مى‌كنند. اينان نيز پاداش شجاعتشان را مى‌گيرند.
إِنَّ الرَّجُلَ لَيُقَاتِلُ بِطَبْعِهِ مِنَ الشَّجَاعَةِ فَيَحْمِي مَنْ يَعْرِفُ، وَ مَنْ لَا يَعْرِفُ‌