الْقَتْلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ إِلَّا الدَّيْنَ فَإِنَّهُ لَا كَفَّارَةَ لَهُ إِلَّا أَدَاؤُهُ أَوْ يَقْضِيَ صَاحِبُهُ أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي لَهُ الْحَقُّ.
(بحارالانوار ٩٧/ ١٠، ح ١٣؛ علل الشرائع ٢/ ٥٢٨)
امام باقر (ع) فرمود: هر گناهى كه انسان مرتكب شده باشد، با كشته شدن در راه خدا از بين مى‌رود مگر دَينى كه بر گردن انسان است.
بنابراين كفاره آن بدهى به اين است كه يا خودش آن را ادا كند يا اينكه صاحب دَين از گرفتن از آن صرف نظر نمايد و يا اينكه آن كسى كه اين دَين حق اوست، آن را ببخشد.
١. باقى ماندن حق الناس و دين بر عهده شهيدان: خداوند همه گناهان و كوتاهى‌هاى شهيدان را پس از شهادتشان مى‌بخشايد و آن را جبران مى‌كند، مگر حق الناس را، كه جز با اداى آن (توسط بازماندگان يا دوست) و يا گذشت صاحب دين يا كسانى كه مى‌توانند آن حق را ببخشند، جبران نمى‌گردد.
كُلُّ ذَنْبٍ يُكَفِّرُهُ الْقَتْلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ إِلَّا الدَّيْنَ فَإِنَّهُ لَا كَفَّارَةَ لَهُ إِلَّا أَدَاؤُهُ أَوْ يَقْضِيَ صَاحِبُهُ أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي لَهُ الْحَقُ‌ شهيدان:
عدم بخشش حق‌الناس از ١؛ بخشش گناه ١ ٥٠٨- ١ جهاد در آيينه روايت(ج‌٢) ٤٩٧ كتاب هفتم: بحارالانوار ٣١- أَبِي، عَنْ سَعْدٍ، عَنِ الْبَرْقِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (ع): ثَلَاثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ زَوَّجَهُ اللَّهُ مِنَ الْحُورِ الْعِينِ كَيْفَ شَاءَ: كَظْمُ الْغَيْظِ، وَ الصَّبْرُ عَلَى السُّيُوفِ لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ، وَ رَجُلٌ أَشْرَفَ عَلَى مَالٍ حَرَامٍ فَتَرَكَهُ لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ. (بحارالانوار ٩٧/ ١٠، ح ١٧؛ خصال ١/ ٥٣، المحاسن/ ٦)
عبدالله بن سنان از امام صادق (ع) نقل كرد كه فرمود: سه طايفه هستند كه هركس جزو آنها باشد، خداوند حورالعين را زوجه او